Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

“കള്ളം പറയണോ?”

അഞ്ജലി മുഖം തിരിച്ചു.

മരപ്പെട്ടി പഴയ സ്ഥാനത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനകത്ത് മറ്റാരുടെയോ കത്തുകൾ. ഒരിക്കൽ പേരറിയാത്തവരായി അവർ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു. അന്ന് ഭാവി എത്ര വലിയതായിരുന്നുവെന്ന് തോന്നിയിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ പേരുകളും വീടുകളും സ്വപ്നങ്ങളും അറിഞ്ഞിട്ടും അടുത്ത മാസംപോലും കാണാനാകുന്നില്ല.

“ഞാൻ പോകുന്നത് നിന്നിൽനിന്നല്ല,” നവീൻ പറഞ്ഞു.

അഞ്ജലി അവനെ നോക്കി.

“പിന്നെ?”

“ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാലാണ്.”

“എന്നിൽനിന്നു പോകുന്നതല്ലെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ട് എന്നെ ഇവിടെവിട്ടുപോകുന്നു?”

“നിന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ എനിക്ക് ഇപ്പൊ കഴിയില്ല.”

“ഞാൻ അതു ചോദിച്ചില്ല.”

“കാത്തിരിക്കൂ എന്നും ചോദിക്കാൻ കഴിയില്ല.”

“അത് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് നീയാണോ?”

“നിന്റെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. സ്നേഹം മാത്രം കൊണ്ട്…”

“എന്റെ അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ എന്നോടു പറയരുത്.”

അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

നവീൻ മേശയ്ക്കരികിലേക്കു വന്നു. കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും തൊട്ടില്ല.

“അഞ്ജലി.”

“തിരികെ വരുമോ?”

ചോദ്യം അവൾ നേരെ ചോദിച്ചു.

“വരും.”

“എപ്പോഴെന്ന് പറയരുത്.”

നവീൻ നിശ്ശബ്ദനായി.

“പാലിക്കാൻ കഴിയാത്ത തീയതി എനിക്ക് വേണ്ട,” അവൾ പറഞ്ഞു. “രണ്ടുവർഷം എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് മൂന്നായാൽ ഓരോ ദിവസവും നിന്നെ വെറുക്കേണ്ടിവരും.”

“എത്രകാലം വേണ്ടിവരുമെന്നു എനിക്കറിയില്ല.”

“അതാണ് സത്യം.”

“ഉം.”

“വേറെ എന്താണ് സത്യം?”

നവീൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.

“എനിക്ക് എഴുതാൻ കഴിയുന്നിടത്തോളം ഞാൻ എഴുതും.”

“ആഴ്ചതോറും?”

“അത് പറയാൻ കഴിയില്ല.”

“മാസത്തിൽ?”

“അഞ്ജലി.”

“ശരി. തീയതികളില്ല. എണ്ണങ്ങളില്ല.”

“പക്ഷേ എഴുതും.”

“ഞാനും.”

ഇരുവരും കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദരായി നിന്നു.

പിന്നിലെ മുറിയിൽ ഗോപാലൻ മാഷ് ചുമച്ചു. സമയം ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ ചെയ്തതാണോ എന്നറിയില്ല.

അഞ്ജലി ബാഗിൽനിന്ന് നീല ഇൻലൻഡ് ലെറ്റർ