Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]
എടുത്തു.
“ഇത് നിനക്കാണ്.”
നവീൻ വാങ്ങി.
“ഇപ്പോൾ വായിക്കരുത്.”
“വീണ്ടും അതേ നിയമമോ?”
“പോകുന്ന ദിവസം വായിക്കൂ.”
“എന്താണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്?”
“വായിച്ചാൽ അറിയാം.”
“അതിനു മുൻപ് കാണുമോ?”
“അറിയില്ല.”
“വരാൻ ശ്രമിക്കുമോ?”
അഞ്ജലി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവർ കൈകൾ ചേർത്തപ്പോൾ പഴയ വള്ളത്തിന്റെ പരുക്കൻ മരംപോലെ നവീന്റെ കൈപ്പത്തി ഇപ്പോഴും പരിചിതമായിരുന്നു. അഞ്ജലി വിരലുകൾ മുറുകെപ്പിടിച്ചു.
“നിന്റെ കൈ മാറരുത്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“ഗോഡൗണിൽ ജോലി ചെയ്താൽ കൂടുതൽ പരുക്കനാകും.”
“അത് പ്രശ്നമല്ല.”
“പിന്നെ?”
“തിരികെ വരുമ്പോൾ ഞാൻ തിരിച്ചറിയണം.”
നവീൻ ചിരിക്കാനായി ശ്രമിച്ചു. കഴിഞ്ഞില്ല.
“കത്തിലെ കൈയക്ഷരം മാറിയാലോ?”
“പേര് നോക്കും.”
“പേര് എഴുതാൻ മറന്നാലോ?”
“തിരികെ അയയ്ക്കും.”
“വിലാസമില്ലെങ്കിൽ?”
“ഗോപാലൻ മാഷ് കണ്ടെത്തും.”
പിന്നിലെ മുറിയിൽനിന്ന് മാഷിന്റെ ശബ്ദം വന്നു:
“എന്നെ വെറുതേ വിടൂ. വിദേശത്തേക്കും കത്ത് കൊണ്ടുപോകാൻ എന്റെ കാലിനു കഴിയില്ല.”
അവർ രണ്ടുപേരും കണ്ണുനീരിനിടയിൽ ചിരിച്ചു.
യാത്രയുടെ ദിവസം പുലർച്ചെ ആകാശം ചാരനിറമായിരുന്നു.
ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ രാഘവനും മീനാക്ഷിയും മായയും രമേശിന്റെ കുടുംബവും ഉണ്ടായിരുന്നു. സുരേഷ് ബാഗുകളും രേഖകളും പരിശോധിച്ചു. നവീന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ചെറിയൊരു സ്യൂട്ട്കേസിൽ ഒതുങ്ങി.
അമ്മ അതിനകത്ത് അച്ചാറിന്റെ കുപ്പിയും പലഹാരവും അവസാന നിമിഷംവരെ ചേർത്തു.
“ഭാരം കൂടും,” നവീൻ പറഞ്ഞു.
മായ കരയാതിരിക്കാൻ പല ചോദ്യങ്ങളും ചോദിച്ചു.
“വിമാനത്തിന്റെ ജനൽ തുറക്കാമോ?”
“ഇല്ല.”
“അവിടെ മഴയില്ലേ?”
“കുറവാണത്രേ.”
“അപ്പോൾ കുട കൊണ്ടുപോകേണ്ട.”
അവൾ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പെട്ടെന്ന് നവീനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
രാഘവൻ മകനെ നോക്കി നിന്നു.
“അവിടെ ആരോടും അനാവശ്യമായി കടം വാങ്ങരുത്,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “അസുഖം
💬 Comments
View all comments