Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

വന്നാൽ മറച്ചുവെക്കരുത്. ജോലി അറിയില്ലെങ്കിൽ ചോദിക്ക്. അറിയുന്നതുപോലെ നടിക്കരുത്.”

“ശരി.”

“പണം കിട്ടിയ ഉടനെ മുഴുവൻ വീട്ടിലേക്കയക്കണ്ട. നിനക്കും വേണം.”

“ഉം…”

പറയാനുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ടതെന്തോ വാക്കുകളാകാതെ ഇരുവരുടെയും ഇടയിൽ നിന്നു.

അവസാനം രാഘവൻ മകന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.

“വെള്ളത്തോട് യുദ്ധം ചെയ്യരുതെന്ന് പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”

“ഉണ്ട്.”

“ഒഴുക്ക് എങ്ങോട്ടാണെന്ന് നോക്ക്. പക്ഷേ നിന്നെ എവിടേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകേണ്ടതെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് അതിനു വിട്ടുകൊടുക്കരുത്.”

നവീൻ തലകുനിച്ചു.

ബസ് വന്നു.

സാധനങ്ങൾ കയറ്റി. സുരേഷ് മുന്നിലെ സീറ്റിലേക്കുപോയി. നവീൻ ജനലരികിലിരുന്നു. അമ്മ പുറത്തുനിന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും നിർദേശങ്ങൾ പറഞ്ഞു. മായ കൈവീശി. രാഘവൻ കുറച്ചകലെ നിന്നു.

അഞ്ജലി വന്നില്ല.

വരുമെന്നു അവൾ പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.

എങ്കിലും ബസ് നീങ്ങുന്നതുവരെ നവീൻ ജനക്കൂട്ടത്തിൽ അവളെ തിരഞ്ഞു.

ബസ് സ്റ്റാൻഡ് വിട്ടു. പട്ടണത്തിന്റെ കടകളും ചായക്കടകളും പിന്നിലായി. ചെറുപാലങ്ങളിലൂടെ കടന്നു. തോടുകളും പാടങ്ങളും പ്രഭാതവെളിച്ചത്തിൽ തെളിഞ്ഞു.

നവീൻ പോക്കറ്റിൽനിന്ന് നീല ഇൻലൻഡ് ലെറ്റർ എടുത്തു.

തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ബസ് ഒരു വളവിലെത്തി.

ചെറിയ പാലത്തിന്റെ അരികിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു.

ഇളംനീല ചുരിദാർ. കാറ്റിൽ മുടി മുഖത്തേക്കു വീഴുന്നു. കൈയിൽ മറ്റൊരു നീല ഇൻലൻഡ് ലെറ്റർ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.

അഞ്ജലി.

അവളോടൊപ്പം കുറച്ചകലെ ഗോപാലൻ മാഷ് ഉണ്ടായിരുന്നു.

നവീൻ പെട്ടെന്ന് സീറ്റിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

“അഞ്ജലി!”

ബസിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പേര് ജനലിനു പുറത്തേക്കെത്തിയോ എന്നറിയില്ല.

ബസ് നിർത്തിയില്ല.

അഞ്ജലി ആദ്യം കത്ത് മാത്രം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. പിന്നെ ബസ് അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ മറ്റേ കൈ ഉയർത്തി.

കൈവീശി.

നവീനും ജനലിലൂടെ കൈ ഉയർത്തി.

അവളുടെ മുഖത്ത് കണ്ണുനീരുണ്ടായിരുന്നോ എന്നു വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയ ദൂരത്തിൽ