Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

കാണാനായില്ല. പക്ഷേ അവൾ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി.

പാലം പിന്നിലായി.

അഞ്ജലി ചെറുതായി.

പിന്നെ നീലനിറമുള്ള ഒരു ബിന്ദുവായി.

അവസാനം ദൃശ്യമല്ലാതായി.

നവീൻ സീറ്റിലിരുന്നു കത്ത് തുറന്നു.

അതിൽ ഒരു വരി മാത്രമുണ്ടായിരുന്നു.

പോകേണ്ടിവന്നാൽ പോകൂ. പക്ഷേ പോകുന്ന വഴിയിൽ നമ്മളെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്.

സ്നേഹത്തോടെ,

നിന്റെ.

പാലത്തിനരികിൽ നിന്ന അഞ്ജലി ബസ് കാഴ്ചയിൽനിന്ന് മറയുന്നതുവരെ കൈ താഴ്ത്തിയില്ല.

ഒരിക്കൽ കൈവീശിയാൽ പോകുന്നതു സമ്മതിച്ചുപോകുമെന്നു കരുതിയ പെൺകുട്ടി, ഇപ്പോൾ കൈവീശാതെ നിന്നാൽ അവൻ തിരികെവരില്ലെന്നു പേടിച്ചു.

അധ്യായം 22: ദൂരദേശങ്ങളിൽനിന്നുള്ള കത്തുകൾ

നവീന്റെ ആദ്യത്തെ കത്ത് ഇരുപത്തിമൂന്നു ദിവസത്തിനുശേഷമാണ് എത്തിയത്.

അതുവരെ അഞ്ജലി ഓരോ ദിവസവും തപാൽക്കാരന്റെ സൈക്കിൾ ബെൽ ശ്രദ്ധിച്ചു. കത്ത് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ലെന്ന ഭാവത്തിൽ വരാന്തയിൽ പുസ്തകവുമായി ഇരിക്കും. സൈക്കിൾ വഴിയിലൂടെ കടന്നുപോയാൽ പുസ്തകത്തിലെ അതേ വരി വീണ്ടും വായിക്കും.

ഇരുപത്തിമൂന്നാം ദിവസം തപാൽക്കാരൻ ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ നിന്നു വിളിച്ചു:

“അഞ്ജലിക്ക് വിദേശക്കത്തുണ്ട്.”

അമ്മയാണ് കത്ത് വാങ്ങിയത്.

മുകളിൽ ചുവപ്പും നീലയും അരികുള്ള കവർ. അപരിചിതമായ സ്റ്റാമ്പ്. നവീന്റെ കൈയക്ഷരത്തിൽ പൂർണ്ണമായ വിലാസം.

അമ്മ കവർ കുറച്ചുനേരം നോക്കി. പിന്നെ അഞ്ജലിക്കു നൽകി.

“അച്ഛൻ വരുന്നതിനുമുമ്പ് വായിച്ചോളൂ എന്നല്ല,” അമ്മ പറഞ്ഞു. “നിന്റെ കത്താണ്. നീ തന്നെ സൂക്ഷിക്കണം.”

അഞ്ജലി അമ്മയെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.

“അമ്മയ്ക്ക് ദേഷ്യമില്ലേ?”

“ദേഷ്യമുണ്ടാകുന്നതും കത്ത് തുറക്കുന്നതും രണ്ടു കാര്യങ്ങളാണ്.”

അഞ്ജലി കവർ മുറിയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി.

പ്രിയപ്പെട്ട അഞ്ജലി,

ഇവിടെ വന്നിട്ട് ഇന്നേക്ക് പതിനെട്ടു ദിവസമായി. ഈ കത്ത് നിന്റെ കൈയിലെത്തുമ്പോൾ എത്ര ദിവസമായിരിക്കുമെന്ന് അറിയില്ല.

ആദ്യം ഇവിടത്തെ ചൂടിനെക്കുറിച്ച് പറയണം.