Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

വെറും വാഗ്ദാനമല്ല.

സ്നേഹത്തോടെ,

നിന്റെ നവീൻ.

അഞ്ജലി കത്ത് നെഞ്ചോടു ചേർത്തില്ല.

കുട്ടിക്കാലത്തെ കഥകളിലെ നായികമാർ ചെയ്യുന്ന അത്തരം പ്രവൃത്തികൾ ഇപ്പോഴും അവൾക്കിഷ്ടമല്ലായിരുന്നു.

പക്ഷേ കത്ത് മടക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവസാനത്തെ വരി മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ വീണ്ടും വായിച്ചു.

പിന്നെ മറ്റൊരു തവണകൂടി.

അധ്യായം 23: മൂന്നുവർഷത്തിനുശേഷം

മൂന്നുവർഷത്തിനുശേഷം തിരിച്ചു കുട്ടനാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ആദ്യം നവീൻ ശ്രദ്ധിച്ചത് വെള്ളത്തിന്റെ മാറ്റമല്ല.

അമ്മയുടെ മുടിയിലെ നരയായിരുന്നു.

ബസിൽനിന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ മീനാക്ഷി മുന്നോട്ടുവന്ന് അവന്റെ മുഖത്ത് കൈവെച്ചു. കത്തുകളിൽ അസുഖത്തെക്കുറിച്ചും ചൂടിനെക്കുറിച്ചും ക്ഷീണത്തെക്കുറിച്ചും വായിച്ചിരുന്നെങ്കിലും മുന്നിൽ നിന്ന മകനെ തൊട്ടുനോക്കാതെ അവൾക്ക് വിശ്വാസമായില്ല.

രാഘവൻ കുറച്ചകലെ നിന്നു. പഴയപോലെ നടന്നു വരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും മുഖത്ത് വേദന കുറവായി തോന്നി. ചികിത്സയ്ക്ക് ശേഷം മുട്ട് മെച്ചപ്പെട്ടിരുന്നു. കൈയിൽ വടി.

മായയെ നവീൻ ആദ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.

രണ്ടു പിന്നലുമായി സ്കൂളിലേക്കോടിയിരുന്ന കുട്ടി ഇപ്പോൾ നീണ്ട മുടി കെട്ടിവെച്ച യുവതിയായി. അവൾ മുന്നോട്ടുവന്ന് സ്യൂട്ട്കേസ് പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ഞാൻ എടുത്തോളാം,” നവീൻ പറഞ്ഞു.

“ഓ… വിദേശത്തുനിന്ന് വന്നതുകൊണ്ട് വലിയ ആളായോ?”

“പോടി.”

ശബ്ദം മാത്രം പഴയ മായയുടേതായിരുന്നു.

വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ നവീൻ ചുറ്റും നോക്കി.

തോടും പാടങ്ങളും പഴയതുപോലെയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഓർമ്മയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നിടത്തേക്കാൾ എല്ലാം ചെറുതായി തോന്നി. പാലം ചുരുങ്ങിയതുപോലെ. കടവുകൾ അടുത്തായതുപോലെ. ദുബായിലെ വലിയ റോഡുകളും കെട്ടിടങ്ങളും അവന്റെ കണ്ണിന്റെ അളവ് മാറ്റിയിരിക്കാം.

വീട് ദൂരത്തുനിന്നുതന്നെ കണ്ടു പക്ഷേ തിരിച്ചറിയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടി.

ചുവന്ന ഓടുകൾ. ചോർച്ചയുടെ കറകളില്ല. ചുവരിൽ പുതിയ കുമ്മായം. വരാന്തയിൽ ചെറിയൊരു റേഡിയോ. അകത്തെ മുറിയിൽ വൈദ്യുതഫാൻ പതുക്കെ കറങ്ങുന്നു.

“ഫാൻ എപ്പോൾ വാങ്ങി?”