Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

നവീൻ ചോദിച്ചു.

“കഴിഞ്ഞ വേനലിൽ,” മായ പറഞ്ഞു. “നീ അയച്ച പണത്തിൽ.”

അവൾ പറയുന്നതിൽ അഭിമാനമുണ്ടായിരുന്നു.

നവീന് സന്തോഷം തോന്നി. അതോടൊപ്പം ചെറിയൊരു ശൂന്യതയും.

താൻ അയച്ച പണം ഇവിടെയെല്ലാം വസ്തുക്കളായി മാറിയിരുന്നു. വീട്. ഫാൻ. മരുന്നുകൾ. പുസ്തകങ്ങൾ. പക്ഷേ അവ മാറ്റിവെച്ച വർഷങ്ങൾ എവിടെയും കാണാനില്ല.

അമ്മയ്ക്ക് വയസ്സ് കൂടിയിരുന്നു.

അച്ഛന്റെ നടപ്പ് മാറിയിരുന്നു.

മായയുടെ ബാല്യം തീർന്നിരുന്നു.

പണം അയച്ച് അവയെ തിരികെ വാങ്ങാനാവില്ല.

കടവിൽ പഴയ വള്ളമില്ലായിരുന്നു. പലകകൾ മാറ്റി, അടിഭാഗം ശക്തിപ്പെടുത്തി, പുതുതായി താർ പൂശിയ വള്ളം കെട്ടിയിരുന്നു. മുന്നിലെ പലകയിൽ ചെറിയൊരു മുറിവ് മാത്രം പഴയ വള്ളത്തെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

നവീൻ കൈകൊണ്ട് വള്ളത്തിന്റെ വശത്തു തട്ടി.

മരം ഉറച്ച ശബ്ദം നൽകി.

“ഇനി ചോരില്ല,” രാഘവൻ പറഞ്ഞു.

സ്വന്തം വീട്ടിലെ മേൽക്കൂരയെയും വള്ളത്തെയും കുറിച്ച് ഒരേ വാക്ക് പറയാൻ കഴിയുന്ന ദിവസം വന്നതിൽ അദ്ദേഹം അഭിമാനിച്ചു.

രണ്ടാം ദിവസം രാവിലെ നവീൻ വായനശാലയിലേക്കു നടന്നു.

വാതിലിനു മുകളിലെ ബോർഡ് കൂടുതൽ മങ്ങിയിരുന്നു. ചുവന്ന ഓടുകളിൽ പുല്ല് വളർന്നിരുന്നു. അകത്തുകയറിയപ്പോൾ പഴയ കടലാസിന്റെ മണം അതേപോലെ.

മരപ്പെട്ടി പഴയ സ്ഥാനത്തുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ അതിന്റെ അരികിൽ കൂടുതൽ കവറുകൾ. പുതിയ അംഗങ്ങളുടെ അക്ഷരങ്ങളും നമ്പറുകളും. ചില കവറുകൾ നിറമുള്ള കടലാസിൽ. ഒന്നിന്റെ മുകളിൽ പൂവിന്റെ ചിത്രം.

ഗോപാലൻ മാഷ് മേശയ്ക്കു പിന്നിലിരുന്നു.

അദ്ദേഹം കൂടുതൽ മെലിഞ്ഞിരുന്നു. കണ്ണടയുടെ ചില്ലുകൾ കട്ടിയായി തോന്നി. നവീനെ കണ്ടപ്പോൾ ഉടനെ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“മാഷ് ഇരിക്കൂ.”

നവീൻ അടുത്തെത്തി അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.

“നീ ശരിക്കും വന്നോ?”