Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

മാഷ് ചോദിച്ചു.

“കത്തിൽ എഴുതിയില്ലേ വരുമെന്ന്?”

“കത്തുകളിൽ പലരും പലതും എഴുതും.”

“മാഷിന് വയസ്സായി.”

“വിദേശത്തു പോയവർക്ക് പറയാനുള്ള ആദ്യത്തെ കാര്യം അതാണോ?”

“ചിരി മാറിയിട്ടില്ല.”

“അതുകൊണ്ട് ക്ഷമിക്കാം.”

നവീൻ ചുറ്റും നോക്കി.

“പരിപാടി ഇപ്പോഴും ഉണ്ടല്ലേ?”

“ഇപ്പോൾ പന്ത്രണ്ടുപേർ. പേരറിയാതിരിക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരും നല്ലവരാണ്. പേര് അറിഞ്ഞശേഷം പ്രശ്നം തുടങ്ങും.”

“അത് ഞങ്ങളെക്കുറിച്ചാണോ?”

“നിങ്ങൾ അതിന്റെ നല്ല ഉദാഹരണമാണ്.”

നവീൻ ചിരിച്ചു.

മാഷ് അവന്റെ മുഖം ശ്രദ്ധിച്ചു.

“അഞ്ജലിക്ക് അറിയാമോ?”

“ഞാൻ വന്നത്?”

“ഉം.”

“ഇല്ല.”

“കത്ത് എഴുതിയില്ലേ?”

“ഇല്ല.”

“മൂന്നുവർഷം കത്തെഴുതി. ഇപ്പോൾ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം അറിയിക്കാതെ നേരിട്ടുപോകാനാണോ?”

“ഈ പ്രാവശ്യം മറുപടി കാത്തിരിക്കാതെ നേരിട്ടുപോകാം.”

ഗോപാലൻ മാഷിന്റെ മുഖത്ത് പഴയ മൃദുചിരി തെളിഞ്ഞു.

“അവൾ അവസാനവർഷത്തിലാണ്,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “കോളേജ് പത്രത്തിൽ എഴുതുന്നു. രണ്ടു മാസം മുൻപ് കത്ത് വന്നിരുന്നു. നിന്റെ കാര്യം ചോദിച്ചു.”

“എന്തു പറഞ്ഞു?”

“നിന്റെ കത്തുകളിൽ എഴുതാത്തതൊന്നും എനിക്കറിയില്ലെന്നു പറഞ്ഞു.”

“മാഷ് രഹസ്യം സൂക്ഷിക്കാൻ പഠിച്ചിട്ടില്ലേ ഇപ്പോഴും?”

“ചില രഹസ്യങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കാൻ അല്ല. ആളുകളെ ശരിയായ സമയത്ത് ശരിയായ സ്ഥലത്തേക്കയയ്ക്കാനാണ്.”

കോളേജിന്റെ വിലാസം നവീന് അറിയാമായിരുന്നു. അഞ്ജലി അയച്ച ലേഖനത്തിന്റെ താഴെയും അത് അച്ചടിച്ചിരുന്നു.

പിറ്റേന്നു രാവിലെ അവൻ നഗരത്തിലേക്കുള്ള ബസിൽ കയറി.

യാത്രയിൽ ജനലിനു പുറത്തേക്കു നോക്കിയെങ്കിലും ഒന്നും ശരിയായി കണ്ടില്ല. മൂന്നു വർഷത്തെ കത്തുകളിൽ അഞ്ജലി എങ്ങനെ മാറിയെന്ന് അറിയാം. അവളുടെ ചിന്തകൾ കൂടുതൽ ഉറപ്പായി.

വാക്യങ്ങൾ കൂടുതൽ നേരെ. ആദ്യകാലത്തെപ്പോലെ ഓരോ വികാരത്തിനും ഉപമകൾ കണ്ടെത്താതെ ചിലപ്പോൾ ഒറ്റവാക്കിൽ കാര്യം പറയും.

പക്ഷേ മുഖം?

അവൾ