Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

കാത്തിരിക്കുന്നത്?”

“കാത്തിരുന്നത് കൊണ്ടുമാത്രം വിവാഹത്തിനു തയ്യാറാകില്ല.”

“ഞാൻ തയ്യാറല്ലെന്നാണോ?”

“നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്നു എനിക്കറിയാം.”

“പിന്നെ?”

“നീ നിന്റെ പഠനം ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ലെന്നു എനിക്കറിയണം. ഞാനും പഠനം തീർത്ത് ജോലി ചെയ്യണം. നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്നത് രക്ഷപ്പെടലായി തോന്നരുത്.”

“ആരിൽനിന്നുള്ള രക്ഷപ്പെടൽ?”

“എന്റെ വീട്ടിലെ എതിർപ്പിൽനിന്ന്. നിന്റെ വിദേശജീവിതത്തിൽനിന്ന്. നമ്മുടെ ഭയങ്ങളിൽനിന്ന്.”

നവീൻ തിരിഞ്ഞു.

“ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് രക്ഷപ്പെടാനല്ല.”

“എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ ആ ആഗ്രഹം മാത്രം മതിയാകില്ലെന്ന് നമ്മൾ ഇതിനകം പഠിച്ചില്ലേ?”

അവന്റെ മുഖത്ത് വേദന തെളിഞ്ഞു.

അഞ്ജലി എഴുന്നേറ്റ് അടുത്തെത്തി.

“നവീൻ, നീ മൂന്നുവർഷം അവിടെ കഴിഞ്ഞ് എന്തെല്ലാം ചെയ്തു എന്നു എനിക്കറിയാം. വീട് പണിതു. കടം തീർത്തു. മായയെ പഠിപ്പിച്ചു. അച്ഛന് ചികിത്സ നൽകി. അതൊന്നും ഞാൻ ചെറുതാക്കുന്നില്ല.”

“പക്ഷേ നിനക്കു മതിയാകുന്നില്ല.”

“അത് എനിക്കുവേണ്ടി ചെയ്തതല്ലല്ലോ.”

“നിനക്കുവേണ്ടിയും.”

“അതാണ് എനിക്ക് പേടി.”

“എന്ത്?”

“നീ ചെയ്ത ഓരോ ത്യാഗവും ഒരുദിവസം എനിക്കു മുന്നിൽ കണക്കായി വരരുത്. ‘നിനക്കുവേണ്ടി ഞാൻ പഠനം ഉപേക്ഷിച്ചു, നാട്ടുവിട്ടു, ജോലി ചെയ്തു’ എന്നു നീ പറയേണ്ടിവരരുത്.”

“ഞാൻ അങ്ങനെ പറയില്ല.”

“ഇപ്പോൾ പറയില്ല.”

“എന്നെ അത്ര മോശമായി കാണുന്നുണ്ടോ?”

“അല്ല. പക്ഷേ ഒരു മനുഷ്യനായി കാണുന്നു.”

നവീൻ മുഖം തിരിച്ചു.

അഞ്ജലി അവന്റെ കൈയിൽ തൊട്ടു.

“നിന്റെ ജീവിതം എനിക്കുവേണ്ടി മാത്രം തീരുമാനിക്കരുത്. എന്നോടൊപ്പം തീരുമാനിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളായി വരണം.”

“അതിന്റെ അർത്ഥം?”

“ഒരു രണ്ടുവർഷം കൂടി കാത്തിരിക്കൂ.”

നവീൻ കൈ പിൻവലിച്ചില്ല. പക്ഷേ വിരലുകൾ നിശ്ചലമായി.

“രണ്ടുവർഷം.”

“ഉം.”

“പിന്നെ?”

“ഞാൻ പഠനം തീർക്കും. ജോലി