Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

മുഖം തെളിഞ്ഞു.

“അതാണ് നമ്മുടെ പുതിയ പരിപാടി.”

“എന്ത് പരിപാടി?”

“കത്തുസൗഹൃദം. പരസ്പരം പേര് അറിയാത്തവർ തമ്മിൽ കത്തെഴുതും.”

“പേര് അറിയാതെ എങ്ങനെ?”

“പേരിനു പകരം ഓരോരുത്തർക്കും ഒരു നമ്പർ. ചിലർ ഇഷ്ടമുള്ളൊരു അക്ഷരം ഉപയോഗിക്കും. കത്ത് കവറിൽ വെച്ച് ഈ പെട്ടിയിൽ ഇടണം. ഞാൻ അത് ശരിയായ ആളിന് കൊടുക്കും.”

“എന്തിനാണ് പേര് പറയാത്തത്?”

“പേര് കേട്ടാൽ നമുക്ക് പല മുൻവിധികളും വരും. ആൺകുട്ടിയോ പെൺകുട്ടിയോ, സമ്പന്നനോ ദരിദ്രനോ, ഏതു കുടുംബം, ഏതു മതം, ഏതു ജാതി.

ചിലപ്പോൾ പേരിനു മുൻപേ തന്നെ നമ്മൾ ആളെ തീരുമാനിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കും.”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം അവസാന വാക്കുകളിൽ അല്പം മാറിയതായി അഞ്ജലിക്ക് തോന്നി. ഏറെ പഴക്കമുള്ള ഏതോ ഓർമ്മ ആ വാക്കുകൾക്കിടയിലൂടെ കടന്നുപോയതുപോലെ.

“പേര് ഇല്ലെങ്കിൽ?”

“അപ്പോൾ ആദ്യം കാണുന്നത് മനസ്സായിരിക്കും. കുറഞ്ഞത് അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.”

“ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും മോശമായി എഴുതിയാൽ?”

“അങ്ങനെ മോശം എഴുതുന്ന ആളുകൾക്ക് ഇവിടെ സ്ഥാനമില്ല. ഒരിക്കലെങ്കിലും അങ്ങനെ എഴുതിയാൽ അവർ പുറത്താകും. പിന്നെ ഒരു അധ്യാപകനായി വർഷങ്ങളുടെ അനുഭവം എന്നെ ഒരു നല്ല വ്യക്തിത്വം വിവേചിക്കാനുള്ള ശേഷി ഉള്ളവനാക്കിമാറ്റി എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. “

“മാഷ് അത് മറ്റേയാൾക്ക് കൈമാറുകയ്യാണേൽ അപ്പോൾ അത് രഹസ്യമല്ലല്ലോ ?”

“എന്നിൽ നിന്ന് ഇത് രഹസ്യമല്ല,” അദ്ദേഹം ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾ തമ്മിലാണ് രഹസ്യം.”

അഞ്ജലി മരപ്പെട്ടിയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. വിടവിലൂടെ അകത്തേക്ക് നോക്കിയെങ്കിലും ഇരുട്ട് മാത്രമേ കണ്ടുള്ളൂ.

“എത്രപേരുണ്ട്?”

“ഇപ്പോൾ ഏഴുപേർ. നീ ചേർന്നാൽ എട്ട്.”

“എനിക്ക് അറിയാത്ത ഒരാൾക്ക് എന്തെഴുതും?”

“നിനക്ക് അറിയാവുന്ന ഒരാൾക്ക്