Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

പറയാൻ കഴിയാത്തതെന്തെങ്കിലും.”

ആ മറുപടി അവളെ നിശ്ശബ്ദയാക്കി.

പഴയ കൂട്ടുകാരികളോട് പറയാൻ കഴിയാത്ത പലതും ഇപ്പോൾ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. പുതിയ സ്ഥലത്തെ വെറുക്കുന്നു എന്ന് എഴുതാം. പക്ഷേ തന്റെ ദേഷ്യത്തിനുള്ളിൽ ഭയമുണ്ടെന്ന് എഴുതാനാകുമോ?

അച്ഛനോട് മോശമായി സംസാരിച്ചതിൽ കുറ്റബോധമുണ്ടെന്ന് പറയാനാകുമോ? വൈകുന്നേരത്തെ വെള്ളത്തിന്റെ ഭംഗി ഇഷ്ടപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയെന്നു പറഞ്ഞാൽ ലതയോ സുമിയോ പരിഹസിക്കുമോ ?

അറിയാത്ത ഒരാളോട് ഇവ പറയുന്നത് എളുപ്പമായിരിക്കുമോ?

“വേണ്ട,” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു. “ഞാൻ പുസ്തകം മാത്രം എടുക്കാം.”

“തീർച്ചയായും.”

ഗോപാലൻ മാഷ് അവളെ നിർബന്ധിച്ചില്ല. അതു കാരണം തന്നെ അഞ്ജലി വീണ്ടും പെട്ടിയിലേക്ക് നോക്കി.

“ചേരണമെങ്കിൽ എന്തുചെയ്യണം?”

“ഈ കടലാസിൽ നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളൊരു അക്ഷരം എഴുതുക. പിന്നെ നിന്റെ പ്രായവും വായിക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യങ്ങളും. പേരെഴുതേണ്ട.”

മാഷ് ചെറിയൊരു ഫോം നൽകി.

അഞ്ജലി പേനയെടുത്തു. ആദ്യക്ഷരമായി ‘അ’ എഴുതാൻ പോയിട്ട് നിർത്തി. അതു വളരെ എളുപ്പത്തിൽ തിരിച്ചറിയുമെന്നു തോന്നി.

“ഇംഗ്ലീഷ് അക്ഷരം ഉപയോഗിക്കാമോ?”

“ഭാഷയ്ക്ക് ഇവിടെ അതിർത്തിയില്ല.”

അവൾ എ എന്നു എഴുതി. ഇംഗ്ലീഷിലെ ‘എ’.

പ്രായം: പതിനാറ്.

ഇഷ്ടങ്ങൾ എന്നിടത്ത് ആദ്യം ‘വായന’ എന്നു എഴുതി. അത് സാധാരണമായിപ്പോയെന്ന് തോന്നി. പിന്നെ ചേർത്തു:

മഴയുടെ ശബ്ദം, പഴയ വീടുകൾ, ദൂരെയുള്ള പട്ടണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകൾ.

എഴുതിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ സ്വയം അത്ഭുതപ്പെട്ടു. മഴയുടെ ശബ്ദം തനിക്ക് ഇഷ്ടമാണെന്ന് മുമ്പ് ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. ഒരുപക്ഷേ ആ നിമിഷത്തിൽ എന്തെങ്കിലും എഴുതണമെന്നു തോന്നിയതു കൊണ്ടാവാം.

ഗോപാലൻ മാഷ് കടലാസ് വാങ്ങി വായിച്ചു.

“നല്ലത്.”

“ഇനി?”

“നിനക്കു ചേരുന്ന ഒരാളെ ഞാൻ കണ്ടെത്തും.”

“ആൺകുട്ടിയാണോ പെൺകുട്ടിയാണോ?”

“അറിയില്ല.”

“മാഷിന് അറിയുമല്ലോ.”

“എനിക്കറിയാം.