Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

ഓണക്കാലത്ത് അച്ഛൻ പുതിയ ഉടുപ്പ് വാങ്ങിത്തന്നിരുന്നു. വീട്ടിൽ കറുപ്പും വെളുപ്പുമുള്ള ടെലിവിഷനും, ഗോദ്റേജ് അലമാരയും, അമ്മയുടെ വിവാഹകാലത്തെ സ്വർണമാലയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ തങ്ങൾ ദരിദ്രരല്ലെന്ന് അഞ്ജലി വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.

എന്നാൽ ചില മാസങ്ങളിൽ അമ്മ പാലുകാരനോട് ശമ്പളം കിട്ടിയശേഷം പണം തരാമെന്നു പറയുന്നതും, അച്ഛൻ ബസ് കൂലി ലാഭിക്കാൻ ഇത്തിരി ദൂരം നടന്നുവരുന്നതും, ബാങ്കിൽനിന്നുള്ള കത്തുകൾ അദ്ദേഹം അവൾ കാണാതിരിക്കാൻ അലമാരയുടെ അടിത്തട്ടിൽ വയ്ക്കുന്നതും അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.

ആ കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞിട്ടും അറിയാത്തവളായി തുടരുകയായിരുന്നു അവൾ.

“എനിക്കു പോകണ്ട,” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു.

“എനിക്കും പോകണമെന്നില്ല,” അച്ഛൻ മറുപടി നൽകി. “പക്ഷേ സർക്കാർ ജോലിയിൽ ഇഷ്ടമുള്ളിടത്ത് മാത്രം ഇരിക്കാൻ പറ്റില്ല.”

“എന്നോട് ആരും ചോദിച്ചില്ലല്ലോ .”

“ചോദിച്ചാൽ സ്ഥലംമാറ്റം റദ്ദാകുമോ?”

അവൾ കസേര പിന്നോട്ടുതള്ളി എഴുന്നേറ്റു. പുസ്തകം നെഞ്ചോടുചേർത്തുപിടിച്ചു. കണ്ണുകളിൽ വന്ന വെള്ളം അവർ കാണാതിരിക്കാനായി പെട്ടെന്ന് മുറിയിലേക്കുനടന്നു.

“അഞ്ജലി,” അമ്മ വിളിച്ചു.

അവൾ വാതിൽ അടച്ചു.

കിടക്കയ്ക്കരികിലെ ജനലിലൂടെ അയൽവീടുകളുടെ തട്ടുകൂരകൾ കാണാമായിരുന്നു. അപ്പുറത്തെ വഴിയിലൂടെ സൈക്കിൾ ബെൽ മുഴക്കി ഐസ് വിൽപ്പനക്കാരൻ കടന്നുപോയി. അല്പസമയത്തിനുശേഷം സുഹൃത്ത് സുമിയുടെ ശബ്ദം ഗേറ്റിനരികിൽ കേട്ടു.

“അഞ്ജലീ, നാളെ ലൈബ്രറിയിൽ പോകുന്നുണ്ടോ?”

അഞ്ജലി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

പുറത്തെ ഓരോ ശബ്ദവും പെട്ടെന്ന് വിലപ്പെട്ടതായി തോന്നി. സുമിയുടെ വിളി. പാൽക്കാരന്റെ സൈക്കിൾ. ക്ഷേത്രത്തിലെ സന്ധ്യമണി. മഴപെയ്യുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പുള്ള മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം.

സ്കൂളിലേക്കുള്ള വളഞ്ഞവഴി. അവസാനബെഞ്ചിലിരുന്ന് പങ്കിട്ട മാങ്ങാച്ചമ്മന്തി. ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞുള്ള നാരങ്ങാവെള്ളം.

എല്ലാം ആരോ മോഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നതുപോലെ അവൾക്കു തോന്നി.

അന്നു രാത്രി ഭക്ഷണമേശയിൽ ആരും അധികം സംസാരിച്ചില്ല. അച്ഛൻ ചോറിൽ മീൻകറി ഒഴിച്ച്