Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

വളരെ പതുക്കെ കഴിച്ചു. അമ്മ ഇടയ്ക്കിടെ സ്ഥലംമാറ്റത്തെപ്പറ്റി ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു.

“ക്വാർട്ടേഴ്സ് കിട്ടുമോ?”

“സെക്ഷൻ ഓഫീസർ പറഞ്ഞത് പഴയൊരു ക്വാർട്ടേഴ്സ് ഒഴിവുണ്ടെന്നാണ്.”

“ആശുപത്രി അടുത്തുണ്ടോ?”

“അറിയില്ല.”

“സ്കൂളിലേക്കു ബസുണ്ടാകുമോ?”

“അറിയില്ല.”

ഓരോ “അറിയില്ല” എന്ന മറുപടിയും അഞ്ജലിയുടെ ഉള്ളിൽ കുട്ടനാടിനെപ്പറ്റിയുള്ള ഒരു ഇരുണ്ട ചിത്രം വരച്ചു. വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയ വഴികൾ. പാമ്പുകൾ നിറഞ്ഞ പാടങ്ങൾ.

രാത്രിയിൽ വൈദ്യുതി ഇല്ലാത്ത വീടുകൾ. പുസ്തകക്കടയില്ലാത്ത ഗ്രാമം. സംസാരിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്ത ദിവസങ്ങൾ.

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അച്ഛൻ വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അഞ്ജലി മുറിയിൽനിന്ന് അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. മേശപ്പുറത്ത് സ്ഥലംമാറ്റ ഉത്തരവ് തുറന്നുകിടന്നിരുന്നു. കടലാസിന്റെ താഴെ ഒരു ചുവന്ന മുദ്ര.

“ഓർഡർ,” എന്ന വാക്കിന് ഇത്ര ശക്തിയുണ്ടെന്ന് അവൾ അതിനു മുമ്പ് ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. ഒരു കടലാസിനു ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ വീട്ടുമുറ്റം മാറ്റാനാകും. ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ സുഹൃത്തുക്കളെ അവളിൽനിന്ന് വേർപ്പെടുത്താനാകും. അവളുടെ ഭാവിയെ മറ്റൊരു ജില്ലയിലേക്കു തള്ളിവിടാനാകും.

അടുത്ത രണ്ടാഴ്ച പെട്ടികളുടെയും യാത്രപറച്ചിലുകളുടെയും ദിവസങ്ങളായി മാറി.

അമ്മ പത്രക്കടലാസുകളിൽ പാത്രങ്ങൾ പൊതിഞ്ഞു. അച്ഛൻ പഴയ കയറുകൾകൊണ്ട് പുസ്തകക്കെട്ടുകൾ കെട്ടി. അഞ്ജലി സ്വന്തം സാധനങ്ങൾ ആരെയും തൊടാൻ അനുവദിച്ചില്ല. ഓരോ പുസ്തകവും അവൾ തന്നെ ഒരു പഴയ ടിൻപെട്ടിയിൽ നിരത്തി.

സുമി നൽകിയ ജന്മദിന കാർഡ് വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു. ക്ലാസ് ഫോട്ടോ ഒരു നോവലിന്റെ പേജുകൾക്കുള്ളിൽ വെച്ചു.

സുഹൃത്തുക്കൾ യാത്രയയപ്പായി ഒരു ഓട്ടോഗ്രാഫ് പുസ്തകം നൽകി. അതിൽ പലരും ഒരേ വാചകം എഴുതി:

എന്നെ മറക്കരുത്.

ഓരോ തവണ വായിക്കുമ്പോഴും അഞ്ജലിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. മറക്കുന്നതു തന്റെ തീരുമാനമാണെന്നപോലെ.

യാത്രയുടെ രാവിലെ ആകാശം ചാരനിറമായിരുന്നു. ലോറിയിൽ സാധനങ്ങൾ