Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

തലേദിവസം അയച്ചിരുന്നു. അവർ മൂന്നുപേരും ബസിലായിരുന്നു പോകുന്നത്. സുമിയും അവളുടെ അമ്മയും ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെത്തി.

ബസ് നീങ്ങുമ്പോൾ സുമി ജനലിനൊപ്പം കുറച്ചുദൂരം ഓടി.

അഞ്ജലി കൈവീശിയില്ല.

കൈവീശിയാൽ പോകുന്നതു സമ്മതിച്ചുപോകുമെന്നു അവൾക്കു തോന്നി.

നഗരത്തിന്റെ പരിചിതമായ കടകളും പാലവും സ്കൂളിലേക്കുള്ള വഴിയും പിന്നിലായി. ബസ് ചെറുപട്ടണങ്ങളിലൂടെ കടന്നു. റോഡരികിലെ വീടുകൾ കുറഞ്ഞു. തെങ്ങിൻതോപ്പുകൾ കട്ടിയായി. ആകാശം കൂടുതൽ താഴ്ന്നതുപോലെ തോന്നി.

ഉച്ചയോടുകൂടി ഭൂപ്രകൃതി മാറിത്തുടങ്ങി.

റോഡിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലും വിശാലമായ പാടങ്ങൾ തുറന്നു. ചിലത് പച്ചയും ചിലത് വിളവെടുത്തശേഷം കരിഞ്ഞ സ്വർണനിറവുമായിരുന്നു. പാടങ്ങളുടെ നടുവിലൂടെ നേരായ ജലരേഖകൾ നീണ്ടു.

ദൂരെയുള്ള വീടുകൾ വെള്ളത്തിൽ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. തെങ്ങുകൾ കാറ്റിൽ ഒരേ ദിശയിലേക്കു തലചായ്ച്ചു.

ബസ് ചെറിയൊരു പാലത്തിലൂടെ കടന്നപ്പോൾ അഞ്ജലി അറിയാതെയെഴുന്നേറ്റു ജനലിലൂടെ നോക്കി.

താഴെ കനാൽ.

ചാരനിറമുള്ള ആകാശത്തെ മുഴുവനായും അതു തന്റെ ശരീരത്തിൽ കൊണ്ടുനടന്നു. നീണ്ടൊരു വള്ളത്തിൽ ഒരു വയസ്സനായ മനുഷ്യൻ വാഴക്കുലകളും ചാക്കുകളും കൊണ്ടുപോകുകയായിരുന്നു. വെള്ളത്തിലേക്കു താഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന വീടുകളുടെ കൽപ്പടവുകളിൽ സ്ത്രീകൾ പാത്രം കഴുകി.

യൂണിഫോമിട്ട കുട്ടികൾ രണ്ടുപേർ ഒരു ചെറുവള്ളത്തിൽ ഇരുന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കടന്നുപോയി.

“ഇവിടെ സ്കൂളിലും വള്ളത്തിലാണോ പോകുന്നത്?” അഞ്ജലി അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു.

യാത്ര തുടങ്ങിയതിനുശേഷം അവൾ പറഞ്ഞ ആദ്യത്തെ പൂർണവാചകമായിരുന്നു അത്.

അച്ഛൻ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ചില ഭാഗങ്ങളിൽ.”

അഞ്ജലി മുഖം തിരിച്ചു.

എന്നാൽ ജനലിന് പുറത്തുനിന്നു കണ്ണെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

വെള്ളത്തിനും കരയ്ക്കുമിടയിൽ ഉറപ്പുള്ള അതിർത്തിയില്ലാത്ത ഭൂമിയായിരുന്നു അത്. പാടങ്ങൾ കടലിനെക്കാൾ താഴെയാണെന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു. തടയണകൾ പൊട്ടിയാൽ വെള്ളം വീടുകളിലേക്കെത്തുമെന്നും പറഞ്ഞു.

മഴക്കാലത്ത് കനാലുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുമെന്നും