Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

വഴക്കിട്ടോ?”

“ഞാനല്ല. അയാളാണ് ഓരോന്നും പറഞ്ഞത്.”

അന്ന് വൈകുന്നേരം വായനശാലയിൽ അഞ്ജലിക്ക് മറ്റൊരു കത്ത് കിട്ടി.

അവൾ വീട്ടിലെത്തി മുറിയിൽ കയറി തുറന്നു.

പ്രിയപ്പെട്ട എ,

നിങ്ങളുടെ കത്ത് മൂന്നുതവണ വായിച്ചു. രണ്ടുതവണയെന്ന് മുകളിൽ എഴുതിയിട്ട് സത്യസന്ധതയെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയൊരു പ്രസംഗം നടത്താമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തുടക്കത്തിൽതന്നെ കുറ്റം സമ്മതിക്കുന്നു.

അഞ്ജലി ചിരിച്ചു.

രാവിലെ നവീനുമായുണ്ടായ അസഹിഷ്ണുത എവിടെയോ മാറിനിന്നു.

നിങ്ങൾ ഒരു സ്ഥലം വിട്ടുപോകേണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ടോ എന്നു ചോദിച്ചു. ഇല്ല. പക്ഷേ ഒരിക്കൽ പോകേണ്ടിവരും എന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.

ഇവിടെനിന്ന് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളുണ്ട്. പുറംലോകത്ത് എത്രയോ വഴികളുണ്ടെന്നു പത്രങ്ങളിൽ വായിക്കുന്നു. വലിയ നഗരങ്ങൾ, സർവകലാശാലകൾ, ആരും ആരെയും അറിയാത്ത തെരുവുകൾ. എവിടെനിന്നാണ് വന്നതെന്ന് ചോദിക്കാത്ത ആളുകൾ.

എന്നാൽ പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഈ സ്ഥലം എന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കുമോ എന്നൊരു സംശയവുമുണ്ട്. ചില സ്ഥലങ്ങൾ നമ്മൾ താമസിക്കുന്ന ഭൂമിയല്ല. നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വളരുന്ന വേരുകളാണ്.

അവ മുറിച്ചാൽ പോകാൻ സാധിക്കും. പക്ഷേ പഴയതുപോലെ ജീവിക്കാൻ സാധിക്കുമോ എന്നറിയില്ല.

അഞ്ജലി കത്ത് നെഞ്ചിനരികിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചില്ല. കഥകളിലെ നായികമാർ ചെയ്യുന്ന അത്തരം പ്രവൃത്തികൾ അവൾക്ക് ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു.

എങ്കിലും താൾ മടക്കുന്നതിനുമുമ്പ് അവസാനത്തെ ഭാഗം ഒരിക്കൽക്കൂടി വായിച്ചു.

അവൾക്ക് അറിയാത്ത എൻ., രാവിലെ കണ്ട നവീനേക്കാൾ എത്ര വ്യത്യസ്തനാണ്.

ഒരാൾക്ക് ഒരേസമയം ഇത്ര പരുക്കനും ഇത്ര മൃദുവുമാകാൻ കഴിയുമോ എന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചില്ല.

കാരണം അവർ രണ്ടുപേരാണെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.

അധ്യായം 7: ഉൾനാടൻ കത്തുകൾ

ആദ്യത്തെ കത്തിനുശേഷം ആഴ്ചകൾക്ക് മറ്റൊരു അളവ് ലഭിച്ചു.

തിങ്കൾ, ചൊവ്വ, ബുധൻ എന്നിങ്ങനെയല്ല അഞ്ജലി ദിവസങ്ങളെ എണ്ണിയത്. കത്തു കൊടുത്ത