Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

സാധാരണമായി മറുപടി പറയാൻ അറിയില്ല. ഓരോ വാക്കും തർക്കമാക്കും.

നവീൻ കത്ത് വായിച്ചപ്പോൾ അതാരെക്കുറിച്ചായിരിക്കുമെന്ന് ആലോചിച്ചു. അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കിയ അജ്ഞാതനായ ആ വ്യക്തിയോട് ചെറിയൊരു വിരോധം തോന്നി.

അവൻ മറുപടി എഴുതി:

ചിലർക്ക് സൗമ്യമായി സംസാരിക്കാൻ അറിയാത്തത് അവർക്ക് സൗമ്യതയില്ലാത്തതുകൊണ്ടാവണമെന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ ആരും അവരോട് അങ്ങനെ സംസാരിച്ചിട്ടില്ലായിരിക്കും.

മറുപടി വായിച്ചപ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് രാവിലെ വള്ളത്തിൽ നവീന്റെ പരുക്കൻ കൈപ്പത്തി ഓർമ്മ വന്നു. അടുത്തതവണ കണ്ടപ്പോൾ അവനോട് സൗമ്യമായി സംസാരിക്കണമെന്ന് നിമിഷനേരത്തേക്ക് തീരുമാനിച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം നവീൻ അവളെ കടവിൽ കണ്ടു.

“ഇന്ന് വള്ളം നഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേ?”

അഞ്ജലിയുടെ തീരുമാനം ആ നിമിഷം അവസാനിച്ചു.

കത്തുകളിൽ അവർ ഭയങ്ങളെക്കുറിച്ചും എഴുതി.

അഞ്ജലി എഴുതി:

എനിക്ക് ഇരുട്ടിനെ പേടിയില്ല. പക്ഷേ പരിചിതമായ എല്ലാവരും എന്നെ മറക്കുമോ എന്ന് പേടിയുണ്ട്. ഞാൻ പഴയ കൂട്ടുകാർക്ക് കത്തുകൾ അയയ്ക്കുന്നു. ആദ്യം ഉടനെ മറുപടി വന്നിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ വൈകുന്നു. ഒരുദിവസം മറുപടി തീരെ വരാതാകുമോ എന്നു തോന്നുന്നു.

നവീൻ ഏറെനേരം ആ കത്തിനുള്ള മറുപടി എഴുതാനായില്ല. ഒടുവിൽ എഴുതി:

നമ്മളെ ആരെങ്കിലും മറക്കുന്നത് തടയാനാവില്ല. പക്ഷേ അവർ മറന്നാൽ നമ്മൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നർത്ഥമില്ല. ചില ബന്ധങ്ങൾ ഒരുകാലത്ത് സത്യമായിരുന്നു എന്നതിനുള്ള തെളിവ് അവയുടെ ദൈർഘ്യമല്ല.

സ്വന്തം ഭയത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ നവീൻ ആദ്യം ഒഴിഞ്ഞുമാറി. എന്നാൽ അടുത്ത കത്തിൽ എഴുതി:

എനിക്ക് ഏറ്റവും പേടിയുള്ളത് ശ്രമിക്കാൻ അവസരം കിട്ടാതെ പരാജയപ്പെടുന്നതാണ്. പരീക്ഷയിൽ തോറ്റാൽ വീണ്ടും എഴുതാം. പക്ഷേ പഠിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയാൽ തോറ്റത് ഞാനാണോ എന്റെ സാഹചര്യമാണോ എന്ന് ഒരിക്കലും അറിയില്ല.

അഞ്ജലി ഈ വരികൾ പലതവണ