Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

മുങ്ങിയാൽ രണ്ടുപേരും ഒരേ വെള്ളത്തിലാണ്.”

അഞ്ജലി പാത്രമെടുത്ത് വെള്ളം കോരിത്തുടങ്ങി.

“ഇതിന് വേറെ കൂലി കിട്ടുമോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.

“യാത്രക്കൂലിയിൽനിന്നു കുറയ്ക്കാം.”

“എപ്പോഴാണ് നീ എന്നിൽനിന്ന് കൂലി വാങ്ങിയിട്ടുള്ളത്?”

“അച്ഛന് കൊടുക്കുന്നുണ്ടല്ലോ.”

“അത് കണക്കാണ്.”

“എല്ലാം കണക്കാണോ?”

അഞ്ജലി അവനെ നോക്കി.

“എന്താണ് കണക്കല്ലാത്തത്?”

നവീൻ തുഴ വെള്ളത്തിലിറക്കി. മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

വള്ളം നടുത്തോട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മഴ ശക്തമായി. കാറ്റ് കുട ഉപയോഗിക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല. അഞ്ജലി തലയിൽ ദുപ്പട്ട വലിച്ചിട്ടു. അതും നനഞ്ഞു.

“മഴ നിനക്കിഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ?” നവീൻ ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ എപ്പോഴാണ് നിന്നോട് പറഞ്ഞത്?”

അവന്റെ കൈ തുഴയിൽ നിശ്ചലമായി.

കത്തുകളിലെ ‘എ’ മഴ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. അഞ്ജലിയോട് അത് ചോദിച്ചിട്ടില്ല.

“ജനലരികിൽ നിന്നു മഴ നോക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്,” അവൻ വേഗം പറഞ്ഞു.

“എപ്പോഴാണ്?”

“വള്ളത്തിൽ പോകുമ്പോൾ.”

“അപ്പോൾ നീ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്കു നോക്കാറുണ്ടോ?”

നവീൻ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി.

“വീട് തോടിന്റെ അരികിലാണ്. നോക്കിയാൽ കാണും.”

“എല്ലാ ദിവസവും?”

“അഞ്ജലി, ഞാൻ തുഴയുമ്പോൾ മുന്നോട്ടും വശങ്ങളിലേക്കും നോക്കണം.”

“ശരി.”

അവൾ ചിരി മറയ്ക്കാൻ വെള്ളം കോരുന്നതിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു.

“നീ എന്തിനാണ് ചിരിക്കുന്നത്?” നവീൻ ചോദിച്ചു.

“ഒന്നുമില്ല.”

“നീ കള്ളം പറയുമ്പോൾ വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കും.”

“അത് ഞാൻ നിന്നോടു പറഞ്ഞതാണ്.”

“ഫലിക്കുന്ന വാക്കുകൾ ആവർത്തിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല.”

“ഗോപാലൻ മാഷിനെപ്പോലെ സംസാരിക്കരുത്.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“നിനക്കത് ചേരില്ല.”

“എന്താണ് പിന്നെ ചേരുന്നത്?”

“തർക്കം.”

നവീൻ ചിരിച്ചു.

ആ ചിരി അഞ്ജലി ആദ്യമായി അടുത്തുനിന്ന് കേട്ടു. ഉത്സവരാത്രിയിൽ ദൂരത്തുനിന്ന് കണ്ട ചിരിയേക്കാൾ വ്യത്യസ്തം. നിയന്ത്രണമില്ലാതെ പെട്ടെന്ന് വന്നത്. അവന്റെ മുഖത്തെ ഗൗരവം