Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]
മുഴുവൻ മാറി.
“നീ ചിരിക്കുമ്പോൾ വേറെ ആളെപ്പോലെയാണ്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
ചിരി ഉടനെ മങ്ങിപ്പോയി.
“എന്താ… മോശമാണോ ?”
“അല്ല.”
അവൾ അതിൽ കൂടുതൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ ഒറ്റവാക്ക് നവീന്റെ മനസ്സിൽ ശേഷിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അവരുടെ യാത്രകളിൽ സംഭാഷണം കൂടി.
അഞ്ജലിയുടെ പഴയ പട്ടണം. നവീന്റെ ബാല്യകാലം. സ്കൂളിലെ അധ്യാപകർ. വായിച്ച പുസ്തകങ്ങൾ. പാടങ്ങളിൽ വരുന്ന പക്ഷികൾ. വള്ളങ്ങൾക്കും മനുഷ്യരെപ്പോലെ സ്വഭാവമുണ്ടെന്ന നവീന്റെ വിശ്വാസം.
“ഈ വള്ളത്തിന്റെ സ്വഭാവം എന്താണ്?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
“പഴയ ആളെപ്പോലെ. അധികം വേഗം പോകില്ല. പക്ഷേ വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കില്ല.”
“നിന്റേത്?”
“എന്റെ എന്ത്?”
“സ്വഭാവം.”
“അത് ഞാൻ എങ്ങനെ പറയും?”
“വള്ളത്തിന്റേത് പറയാമല്ലോ.”
“വള്ളത്തെ എനിക്ക് അറിയാം.”
“നിന്നെ അറിയില്ലേ?”
“ആരെയെങ്കിലും പൂർണ്ണമായി അറിയുന്നവർ ആരാണ്?”
അഞ്ജലി മറുപടി പറയാതെ അവനെ നോക്കി.
എൻ. എഴുതിയേക്കാവുന്ന ഒരു വാചകമായിരുന്നു അത്.
അവൾ ചിന്തിച്ചശേഷം ചോദിച്ചു:
“നീ കത്തുകളിൽ എങ്ങനെയാണ് എഴുതുന്നത്?”
നവീന്റെ മുഖം ജാഗ്രതയോടെ മാറി.
“ഉം…എന്തെ അങ്ങനെ ചോദിച്ചേ?”
“നേരിൽ സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെയാണോ?”
“അറിയില്ല.”
“നിന്റെ തൂലികാസുഹൃത്ത് തർക്കിക്കുമോ?”
“ചിലപ്പോൾ.”
“അവൾക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണോ?”
“അവളാണെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ല.”
“പറയാതെയും മനസ്സിലാകും.”
“നിന്റെ തൂലികാസുഹൃത്ത് ആൺകുട്ടിയാണോ?”
“ഞാനും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
“എനിക്കും പറയാതെയും മനസ്സിലാകും.”
അഞ്ജലി വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കി.
“നിനക്ക് അയാളെ ഇഷ്ടമാണോ?” നവീൻ ചോദിച്ചു.
ചോദ്യം വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിന്റെ അടിയിൽ മറ്റെന്തോ ഉണ്ടെന്ന് അഞ്ജലിക്ക് തോന്നി.
“ഞങ്ങൾ സുഹൃത്തുക്കളാണ്.”
“പേര് അറിയാത്ത സുഹൃത്തുക്കൾ.”
“പേര് അറിഞ്ഞാൽ മാത്രം സൗഹൃദമാകുമോ?”
“അല്ല.”
“അപ്പോൾ?”
“അയാൾ നീ
💬 Comments
View all comments