Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

മനസ്സിൽ കരുതുന്നതുപോലെയല്ലെങ്കിൽ?”

ഗോപാലൻ മാഷിന്റെ ചോദ്യം തന്നെയായിരുന്നു അത്.

അഞ്ജലി ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു.

“എനിക്കറിയില്ല. ഒരുപക്ഷേ അയാളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നതിനെക്കാൾ, അവന്റെ കത്തുകൾ വായിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്നെക്കുറിച്ച് എന്താണ് മനസ്സിലാകുന്നത് എന്നതാണ് പ്രധാനമെന്ന് തോന്നുന്നു.”

നവീന്റെ തുഴയുടെ ചലനം മന്ദമായി.

അവൻ അവളെ നോക്കി.

കത്തുകളിൽ എഴുതിയ ‘എ’ക്കും ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാനാകും.

ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ള സംശയം ശക്തമായി. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അഞ്ജലി ചോദിച്ചു:

“നീ എന്തിനാണ് തുറിച്ചുനോക്കുന്നത്?”

“നീ ചിലപ്പോൾ ബുദ്ധിയുള്ള കാര്യങ്ങൾ പറയുമെന്നു കരുതിയില്ല.”

സംശയം വീണ്ടും തർക്കത്തിന്റെ പിന്നിൽ മറഞ്ഞു.

“വള്ളം നിർത്തൂ,” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു.

“എന്തിന്?”

“ഞാൻ നീന്തി പോകാം.”

“നിനക്ക് നീന്താനറിയില്ല.”

“അതെങ്ങനെ അറിയാം?”

“വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കുന്ന രീതി കണ്ടാൽ അറിയാം.”

“എല്ലാം നോക്കിയാൽ അറിയാമെന്നാണോ?”

നവീന്റെ ശബ്ദം മൃദുവായി.

“എല്ലാം അല്ല.”

വള്ളം അവരുടെ കടവിനോട് അടുക്കുകയായിരുന്നു.

അഞ്ജലി ഇറങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് തിരിഞ്ഞു.

“നീ ചിരിക്കുമ്പോൾ വേറെ ആളെപ്പോലെയാണെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?”

“പറഞ്ഞു.”

“ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞത് ഒരു പ്രശംസയായിരുന്നു.”

അവൾ കരയിലേക്കു കയറി.

നവീൻ മറുപടി പറയാൻ വൈകി.

അപ്പോഴേക്കും അഞ്ജലി പടികൾ കയറി വരാന്തയിലെത്തിയിരുന്നു.

അന്ന് രാത്രി രണ്ടുപേരും തങ്ങളുടെ തൂലികാസുഹൃത്തിനായി എഴുതാൻ ഇരുന്നു.

അഞ്ജലി എഴുതി:

ഞാൻ ഇഷ്ടമില്ലെന്ന് കരുതിയിരുന്ന ഒരാളോടൊപ്പം ഇപ്പോൾ ദിവസവും യാത്ര ചെയ്യുന്നു. ഞങ്ങൾ ഇപ്പോഴും തർക്കിക്കും. എന്നാൽ ആ തർക്കങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിൽ യാത്ര വളരെ ചെറുതായി തോന്നുമെന്നൊരു സംശയമുണ്ട്.

നവീൻ എഴുതി:

ഒരാളെക്കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായം ഒറ്റയടിക്ക് മാറുന്നില്ലെന്നു മനസ്സിലായി. അത് വെള്ളം കയറുന്നതുപോലെയാണ്. ആദ്യം പടിയുടെ ഏറ്റവും താഴത്തെ ഭാഗം