Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

ഞാൻ ചോദിച്ചതും വെറും കൗതുകം.”

“അത് അസൂയയായിരുന്നു.”

“നിന്റേതും.”

“എനിക്കൊന്നും അസൂയ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”

“കള്ളം പറയുമ്പോൾ നീ വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കും.”

അഞ്ജലി പെട്ടെന്ന് വെള്ളത്തിൽനിന്ന് കണ്ണെടുത്തു അവനെ നോക്കി.

“ഇപ്പോൾ നോക്കുന്നില്ല.”

രണ്ടുപേരും വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

“ഉത്സവരാത്രിയെക്കുറിച്ച് എഴുതിയത് ഓർമ്മയുണ്ടോ?” നവീൻ ചോദിച്ചു.

“ഉണ്ട്.”

“മറ്റൊരു വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ട ഒരാൾ.”

അഞ്ജലി മുഖം തിരിച്ചു.

“അത് നീയാണെന്ന് എങ്ങനെ ഉറപ്പായി?”

“ഇപ്പോൾ ഉറപ്പായി.”

“അന്ന് അല്ലല്ലോ.”

“അന്ന് ഞാൻ മറ്റൊരാളെക്കുറിച്ചാണെന്ന് കരുതി.”

“ആരെയാണ്?”

“അറിയില്ല. ആരായാലും ഇഷ്ടമായില്ല.”

“അപ്പോൾ എൻ. ആയി നീ എനിക്ക് ഉപദേശം എഴുതി. നവീൻ ആയി അസൂയപ്പെട്ടു.”

“നീ എ ആയി എന്നെക്കുറിച്ച് എഴുതി. അഞ്ജലി ആയി എന്നോടു തർക്കിച്ചു.”

“നമ്മൾ രണ്ടുപേരും വലിയ ബുദ്ധിയുള്ളവരാണ്.”

“ഗോപാലൻ മാഷ് നമ്മളെക്കുറിച്ച് എന്തു വിചാരിച്ചിട്ടുണ്ടാകും?”

“നമ്മൾ ഒരിക്കലും തിരിച്ചറിയില്ലെന്നു കരുതിയിട്ടുണ്ടാകും.”

“അല്ല. അദ്ദേഹം കാത്തിരുന്നിരിക്കണം.”

വായനശാലയിലെ മാഷിന്റെ നിശ്ശബ്ദമായ ചിരി ഇരുവരുടെയും മനസ്സിൽ ഒരേസമയം തെളിഞ്ഞു.

വളരെ പയ്യെ തുഴഞ്ഞെങ്കിലും വള്ളം മറുകരയോട് അടുത്തു.

സ്കൂളിലേക്കു പോകുന്ന കുട്ടികളുടെ ശബ്ദം അകലെയായി കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. തോടിനു മുകളിലെ മഞ്ഞ് മാറി. വെള്ളത്തിൽ പ്രഭാതത്തിന്റെ വെളിച്ചം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി.

അഞ്ജലിക്ക് പെട്ടെന്ന് യാത്ര അവസാനിക്കരുതെന്ന് തോന്നി.

ഇത്രയും മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഈ ചെറിയ ജലദൂരത്തെ വേഗം കടക്കാനാണ് അവൾ എപ്പോഴും പറഞ്ഞിരുന്നത്. ഇന്ന് നവീൻ പതുക്കെ തുഴയണമെന്ന് പറയണമെന്നു തോന്നി.

അവൾ പറഞ്ഞില്ല.

നവീനും വള്ളം പതിവിലധികം പതുക്കെയാണ് നീക്കിയതെന്ന് സമ്മതിച്ചില്ല.

“നിനക്ക് നിരാശയുണ്ടോ?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.

“എന്തിൽ?”

“എ എന്നെക്കുറിച്ച് നിന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു രൂപമുണ്ടായിരുന്നിരിക്കില്ലേ?”