Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

“ഉണ്ടായിരുന്നു.”

“എങ്ങനെയായിരുന്നു?”

“അത് പറഞ്ഞാൽ നീ ദേഷ്യപ്പെടും.”

“പറയൂ.”

“ശാന്തയായ ഒരാൾ.”

അഞ്ജലി അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി.

“ഞാൻ ശാന്തയല്ലേ?”

“കത്തുകളിൽ.”

“വേറെ?”

“എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിനുമുമ്പ് ഏറെ ചിന്തിക്കുന്നവൾ.”

“ഞാൻ ചിന്തിക്കാത്തവളാണോ?”

“നേരിൽ ചിലപ്പോൾ വാക്കുകൾ ആദ്യം വരും. ചിന്ത പിന്നെ.”

“നിന്റെ കാര്യത്തിൽ മാത്രം.”

“അതൊരു ബഹുമതിയായി എടുക്കാം.”

“വേറെ?”

നവീൻ അവളെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.

“എങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്ന് പലതും കരുതിയിരുന്നു. പക്ഷേ നിന്നെപ്പോലെ ആയിരിക്കുമെന്ന് കരുതിയില്ല.”

“അതിന് നിരാശയാണോ?”

“അല്ല.”

“പിന്നെ?”

“കത്തിൽ എനിക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം നിന്നിൽ ഉണ്ടെന്ന് ഇപ്പോൾ കാണാം. പക്ഷേ അതിനൊപ്പം എനിക്കറിയാത്ത പലതും ഉണ്ട്.”

“മോശമായ പലതും.”

“അല്ല. യഥാർത്ഥമായ പലതും.”

അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ അവനിൽനിന്ന് മാറി.

വള്ളം കടവിലെത്തി. നവീൻ തുഴകൊണ്ട് പടിയോട് ചേർത്തു. പതിവുപോലെ ആദ്യം കരയിലിറങ്ങി കൈ നീട്ടി.

അഞ്ജലി അവന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.

എന്നാൽ ഇറങ്ങിയില്ല.

ഒരു കാൽ വള്ളത്തിന്റെ പലകയിലും മറ്റേത് പടിയുടെ അരികിലുമായി അവൾ നിന്നു. നവീന്റെ കൈ വിടാതെ ചോദിച്ചു:

“ഇനി കത്തെഴുതുമോ?”

“നേരിൽ പറയാൻ കഴിയാത്തതുണ്ടെങ്കിൽ.”

“ഇനിയും പറയാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങളുണ്ടോ?”

നവീൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.

“ഒന്നുണ്ട്.”

അഞ്ജലിയുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ കൈയിൽ അല്പം മുറുകി.

“എന്താണ്?”

ചോദിക്കണമെന്നു തോന്നിയെങ്കിലും അവൾ ചോദിച്ചില്ല.

നവീനും പറഞ്ഞില്ല.

അകലെ സ്കൂളിലെ ആദ്യബെൽ മുഴങ്ങി.

“വൈകും,” നവീൻ പറഞ്ഞു.

“വൈകിയല്ലോ.”

അവൾ വള്ളത്തിൽനിന്നിറങ്ങി.

രണ്ടുപേരുടെയും കൈകൾ വേർപെട്ടു. എന്നാൽ ആ സ്പർശം വെള്ളത്തിനുമുകളിൽ ശേഷിച്ച ചെറിയ തിരപോലെ കുറച്ചുനേരം ഇരുവരോടും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.

അഞ്ജലി മുന്നോട്ടുനടന്നു. ഏതാനും ചുവടുകൾക്കുശേഷം തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

നവീൻ