Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

അമ്മ സംശയിക്കാം.

എങ്കിലും വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മ അയൽവീട്ടിൽ പോയിരുന്നു. അച്ഛൻ ഓഫീസിൽനിന്നു വന്നിട്ടില്ല.

അഞ്ജലി പുസ്തകമെടുത്ത് വീണ്ടും നടന്നു.

വായനശാലയിലെത്തുമ്പോൾ നവീൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

മരപ്പെട്ടിയുടെ മുന്നിൽ കൈയിൽ ഒരു കവറുമായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അഞ്ജലിയെ കണ്ടപ്പോൾ കവർ പെട്ടിയിൽ ഇടാതെ താഴ്ത്തിപ്പിടിച്ചു.

ഗോപാലൻ മാഷ് മേശയ്ക്കു പിന്നിലിരുന്ന് രണ്ടുപേരെയും മാറിമാറി നോക്കി.

“അപ്പോൾ അക്ഷരങ്ങൾ പേരുകളായോ?” അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.

അഞ്ജലി നവീനെ നോക്കി. നവീൻ അവളെയും.

“മാഷിന് നേരത്തേ അറിയാമായിരുന്നു,” അഞ്ജലി കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് എന്താണ് അറിയാമായിരുന്നത്?”

“ഞങ്ങളാണ് പരസ്പരം കത്തുകളെഴുതുന്നതെന്ന്.”

“നിങ്ങളുടെ പേരുകൾ അറിയാമായിരുന്നു.”

“അതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.”

“പേരുകൾ അറിയുന്നതും കത്തിലെ ആളുകൾ ആരാണെന്ന് അറിയുന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല.”

നവീൻ മേശയ്ക്കരികിലെത്തി.

“മാഷ് ഞങ്ങൾക്ക് സൂചനയെങ്കിലും തരാമായിരുന്നു.”

“എന്തിന്?”

“ഞങ്ങൾ ഇത്രയും കാലം…”

അവൻ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.

“ഇത്രയും കാലം എന്ത്?” മാഷ് ചോദിച്ചു.

അഞ്ജലി പറഞ്ഞു:

“പരസ്പരം അറിയാതെ പരസ്പരത്തെക്കുറിച്ച് പരസ്പരത്തോടുതന്നെ പരാതി പറഞ്ഞു.”

ഗോപാലൻ മാഷ് ചിരിച്ചു.

“അതിൽ എനിക്ക് നല്ല വിനോദമുണ്ടായിരുന്നു.”

“മാഷേ!”

“തമാശ പറഞ്ഞതാണ്. നിങ്ങളുടെ കത്തുകൾ ഞാൻ വായിച്ചിട്ടില്ല.”

“പക്ഷേ ഞങ്ങളെ കണ്ടല്ലോ.”

“കണ്ടു.”

“ഒരിക്കലും മനസ്സിലായില്ലേ?”

“ചില കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലായി. പക്ഷേ ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ സ്വയം കണ്ടെത്തിയ സന്തോഷം എനിക്കു മോഷ്ടിക്കേണ്ടിവരുമായിരുന്നു.”

അഞ്ജലി കയ്യിലെ പുസ്തകം മേശപ്പുറത്തുവെച്ചു.

“നിയമപ്രകാരം ഇനിയും ഒരു വർഷമായിട്ടില്ല.”

“നിയമം നിങ്ങളെ പരസ്പരം കണ്ടെത്തുന്നതിൽനിന്ന് തടയാനല്ല,” മാഷ് പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ സ്വയം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇനി രഹസ്യം തുടരണമോ വേണ്ടയോ എന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് നിങ്ങളാണ്.”

നവീൻ കയ്യിലെ കവർ