Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

നോക്കി.

“ഞാൻ ഒരു കത്ത് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.”

അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ കവറിലേക്കു നീങ്ങി.

“ആർക്കാണ്?”

“ഇനി അത് ചോദിക്കണോ ?”

കവറിന്റെ മുകളിൽ ‘അഞ്ജലിക്ക്’ എന്ന് എഴുതിയിരുന്നു.

സ്വന്തം പേര് നവീന്റെ കൈയക്ഷരത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വിചിത്രമായൊരു ലജ്ജ തോന്നി. എൻ. എന്ന അക്ഷരമുള്ള കവറുകൾ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ ഒരിക്കലും തോന്നാത്തത്.

“പെട്ടിയിൽ ഇടുന്നില്ലേ?” അവൾ ചോദിച്ചു.

“നേരിട്ട് തരാമല്ലോ.”

“അപ്പോൾ വായനശാലയുടെ പരിപാടിക്ക് എന്താണ് കാര്യം?”

“വായനശാല കത്തുകൾ നൽകാനല്ലാതെ തിരിച്ചെടുക്കാനും ഉപയോഗിക്കാം,” ഗോപാലൻ മാഷ് പറഞ്ഞു.

അഞ്ജലി കവർ വാങ്ങി.

“ഇപ്പോൾ തുറക്കരുത്,” നവീൻ പറഞ്ഞു.

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“നീ വായിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കേണ്ട.”

“എഴുതിയതിൽ അത്ര പേടിയാണോ?”

“അല്ല.”

“പിന്നെ?”

“കത്ത് വായിക്കുന്നവരുടെ മുഖം കാത്തിരിക്കില്ല.”

അഞ്ജലിക്ക് രാവിലെ താൻ ചിന്തിച്ച അതേ കാര്യം ഓർമ്മ വന്നു.

അവൾ കവർ പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ വെച്ചു.

“എനിക്കും എഴുതാനുണ്ട്.”

“എവിടെ?”

“ഇനിയും എഴുതിയില്ല.”

“അപ്പോൾ എനിക്കു കാത്തിരിക്കണം.”

“നീ ഇത്രയും കാലം കാത്തിരുന്നിട്ടില്ലേ?”

“അന്ന് ആരാണെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.”

“ഇപ്പോൾ അതുകൊണ്ട് എന്തു വ്യത്യാസം?”

“ഇപ്പോൾ ചോദിക്കാൻ ആളുണ്ട്.”

അഞ്ജലി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

ഗോപാലൻ മാഷ് രജിസ്റ്റർ അടച്ചു.

“നിങ്ങൾ സംസാരിച്ചുതീർന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് പുസ്തകങ്ങളുടെ കണക്കു നോക്കാനുണ്ട്.”

അവർ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

വീട്ടിലെത്തിയശേഷം അഞ്ജലി കത്ത് തുറന്നു.

പ്രിയപ്പെട്ട അഞ്ജലി,

ഈ പേര് എഴുതാൻ കഴിയുന്നത് വിചിത്രമായി തോന്നുന്നു. ഇതുവരെ ഒരു അക്ഷരത്തിനാണ് എഴുതിയിരുന്നത്. ആ അക്ഷരത്തിനു പിന്നിൽ പല മുഖങ്ങളും ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ചു. ഒന്നിനും നിന്റെ മുഖമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഇപ്പോൾ പഴയ കത്തുകൾ വായിക്കുമ്പോൾ ഓരോ വരിയുടെയും പിന്നിൽ നിന്നെ കാണുന്നു.