Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

തരാതിരിക്കാം.

കത്തുകൾക്ക് വീട്ടിലെത്തുന്നതുവരെ ക്ഷമയുണ്ടാകും. എഴുതിയവർക്കാണ് സാധാരണ ഇല്ലാത്തത് എന്ന വാചകം കടമെടുത്തുകൊണ്ട്,

അഞ്ജലി.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കത്ത് നവീനു കൊടുക്കാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ കടവിലെത്തിയപ്പോൾ മറ്റുള്ള കുട്ടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെയെല്ലാം മുന്നിൽ കവർ നീട്ടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഉച്ചയ്ക്കും അവസരം കിട്ടിയില്ല.

വൈകുന്നേരം ആകാശം പെട്ടെന്ന് ഇരുണ്ടു. കടവിലെത്തുമ്പോൾ കാറ്റ് ശക്തമായിരുന്നു. നവീൻ വള്ളം പടിയോട് ചേർത്തു.

“വേഗം കയറൂ. മഴ വരും.”

അഞ്ജലി കയറിയ ഉടനെ വലിയ തുള്ളികൾ പതിക്കാൻ തുടങ്ങി. തോടിന്റെ നടുവിലെത്തുന്നതിനു മുൻപേ മഴ കനത്തു. കാറ്റ് വള്ളത്തെ വശത്തേക്കു തള്ളിയപ്പോൾ നവീൻ അടുത്തുള്ള ആഞ്ഞിലിമരത്തിന്റെ താഴ്ന്ന കൊമ്പിനരികിലേക്ക് വള്ളം നീക്കി.

വെള്ളത്തിലേക്കു ചാഞ്ഞുനിന്ന മരത്തിന്റെ മറവിൽ മഴയുടെ ശക്തി അല്പം കുറഞ്ഞു.

“കുറച്ചുനേരം ഇവിടെ നിൽക്കണം,” അവൻ പറഞ്ഞു.

അഞ്ജലി നനഞ്ഞ ദുപ്പട്ട പിഴിഞ്ഞു.

“കുട?”

“കാറ്റിൽ കുട പിടിച്ചാൽ നമ്മളും കൂടെ പറക്കും.”

മഴ വെള്ളത്തിൽ അനവധി വൃത്തങ്ങൾ വരച്ചു. മരത്തിന്റെ ഇലകളിൽനിന്ന് വലിയ തുള്ളികൾ വള്ളത്തിനുള്ളിലേക്കു വീണു. ചുറ്റും മറ്റാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അഞ്ജലി ബാഗിൽനിന്ന് കവർ എടുത്തു.

“ഇത് നിനക്കാണ്.”

നവീൻ വാങ്ങി.

“ഇപ്പോൾ വായിക്കരുത്,” അവൾ പറഞ്ഞു.

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“ഞാൻ വായിക്കുമ്പോൾ നീ കാണാൻ പാടില്ലെങ്കിൽ, നീ വായിക്കുമ്പോൾ ഞാനും കാണേണ്ട.”

“തുല്യനീതി.”

അവൻ കവർ ഷർട്ടിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചു.

മഴയുടെ ശബ്ദം അവരുടെ സംഭാഷണത്തിനിടയിലെ വിടവുകൾ നിറച്ചു.

അഞ്ജലി ചോദിച്ചു:

“കത്തിലെ എയെ അറിഞ്ഞപ്പോൾ നിനക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നോ?”

നവീൻ ചോദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.

“എന്ത്?”

“ഇഷ്ടമായിരുന്നോ?”

“ആയിരുന്നു.”

അവൻ പറഞ്ഞത് വളരെ നേരെയായതിനാൽ അഞ്ജലി ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതായി.