Chapter Title : മാന്ത്രിക നിലാവിലെ പെണ്ണടയാളങ്ങൾ 4 [Shan1994]

കോഴിക്കോട്ടെ ആ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ അവൾ എന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നതും, അവളുടെ മുഖത്ത് വളരെ ശാന്തമായ ഒരു മങ്ങിയ പുഞ്ചിരി വിരിയുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു. പിന്നെ അവൾ ഒരു വെളുത്ത മൂടൽമഞ്ഞിലേക്ക് നടന്നു മറയുകയായിരുന്നു. അവൾ എന്നോട് ക്ഷമിച്ചു എന്നൊരു തോന്നൽ ആ സ്വപ്നം എനിക്ക് നൽകി. അതോടെ എന്റെ ഉള്ളിലെ ഏറ്റവും വലിയ കുറ്റബോധത്തിന് നേരിയ ശമനം ഉണ്ടായിത്തുടങ്ങി.

​എന്നാൽ പിന്നീടുള്ള രാത്രികളിൽ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും കീഴടക്കിയത് ആ അജ്ഞാതമായ നീലവെളിച്ചമായിരുന്നു. ഞാൻ അഗാധമായ ഒരു ഇരുട്ടിലേക്ക് വീണുപോകുമ്പോൾ, എവിടെനിന്നോ ആ നീലവെളിച്ചം വന്ന് എന്നെ താങ്ങിനിർത്തുന്നതായി ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടു. ആ വെളിച്ചം എന്നെ ഒരു തൂവൽ പോലെ മൃദുവായി എടുത്തുയർത്തി പ്രകാശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. "നിന്റെ ഇരുണ്ട കാലം കഴിഞ്ഞു ഷാൻ... ഇനി മുന്നോട്ട് നടക്കുക..." എന്ന് ആരോ ആ വെളിച്ചത്തിൽ നിന്നും എന്നോട് മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

​ഓരോ ദിവസവും രാവിലെ ഞാൻ ഉറക്കമുണർന്നത് വല്ലാത്തൊരു ശാന്തതയോടെയും പുതിയൊരു ഊർജ്ജത്തോടെയുമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷമായി എന്റെ ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും വരിഞ്ഞുമുറുകിയിരുന്ന ഭയത്തിന്റെയും ഭ്രാന്തിന്റെയും അദൃശ്യമായ ചങ്ങലകൾ ആ സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെ ഓരോന്നായി പൊട്ടിപ്പോകുന്നതായി എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

​അങ്ങനെ സമ്മിശ്രമായ വികാരങ്ങളിലൂടെയും ആശ്വാസം നൽകിയ സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെയും ആശുപത്രിയിലെ ആ ഒരാഴ്ചത്തെ ഒബ്സർവേഷൻ സമയം അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്കും, എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന വീട്ടിലേക്കുമുള്ള വാതിൽ തുറക്കാൻ ഇനി മണിക്കൂറുകൾ മാത്രമേ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ...

​അങ്ങനെ കാത്തിരുന്ന ആ ദിവസം വന്നെത്തി. എന്നെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്ത് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്ന ദിവസം. രാവിലെ തന്നെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും പുതിയൊരു