Chapter Title : മൗനമഴ [കത്തനാർ]

"ഠപ്പേ!"

മഴയുടെ മുഴക്കത്തിനിടയിലും ആ ശബ്ദം അരവിന്ദിന്റെ കാതുകളിൽ ഇടിമുഴക്കം പോലെ പതിച്ചു.

അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവന്റെ ശരീരം തെന്നി പിന്നിലേക്ക് വീണു. ചെളിവെള്ളം തെറിച്ച് മുഖത്തും ഷർട്ടിലും പടർന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ അവന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.

ഇപ്പോഴെന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ഗ്രഹിക്കാൻ പോലും അവന്റെ മനസ്സ് വിസമ്മതിക്കുകയായിരുന്നു.

ദേവിക അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്നു.

വലിയ കണ്ണുകൾ ഭയത്താൽ വിടർന്നിരുന്നു.

കോപവും അപമാനവും ഞെട്ടലും ഒരുമിച്ച് ആ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞുനിന്നു.

അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

താഴെ വീണ പുസ്തകങ്ങളും പേപ്പറുകളും മഴവെള്ളത്തിൽ നനഞ്ഞുകിടന്നു.

"ദേവിക..."

തറയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു.

"കേൾക്കൂ... ഞാൻ..."

വാചകം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ദേവിക അവനെ നോക്കിയത് വെറുപ്പും അവിശ്വാസവും കലർന്ന ഒരു നോട്ടത്തോടെയായിരുന്നു.

അവൾ കുനിഞ്ഞിരുന്ന് പുസ്തകങ്ങൾ വാരിയെടുത്തു.

തിടുക്കത്തിൽ എടുത്തതിനാൽ ചില പേപ്പറുകൾ വീണ്ടും കൈയിൽ നിന്ന് വഴുതി വീണു.

കൈകൾ വിറച്ചുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവളെ സഹായിക്കാൻ മുന്നോട്ട് വന്ന അരവിന്ദ് പെട്ടെന്ന് തന്നെ നിന്നു.

ഇനി തന്റെ സാന്നിധ്യം പോലും അവളെ ഭയപ്പെടുത്തുമെന്ന തോന്നൽ അവനെ പിന്നോട്ടടക്കി.

"ദേവിക, ഞാൻ മനഃപൂർവം..."

"വേണ്ട."

ആദ്യമായി അവൾ സംസാരിച്ചു.

ശബ്ദം നേരിയ വിറയലോടെ പുറത്തുവന്നു.

അത്ര മാത്രം.

അതിന് ശേഷം ഒന്നും കേൾക്കാൻ അവൾ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

പുസ്തകങ്ങൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞോടി.

മഴവെള്ളം മുഖത്തുകൂടി ഒഴുകിയെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നത് മഴയല്ലെന്ന് അരവിന്ദിന് തോന്നി.

അവൻ അവിടെ തന്നെ കുറച്ചു നിമിഷം അനങ്ങാതെ നിന്നു.

സംഭവിച്ചത് ഓർമ്മിച്ച നിമിഷം ഹൃദയം തണുത്തുപോയി.

അത് അബദ്ധമായിരുന്നു.

പക്ഷേ അവളുടെ