Chapter Title : മൗനമഴ [കത്തനാർ]

സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് നോക്കിയാൽ അതൊരു അബദ്ധമെന്ന് എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും?

അവളുടെ മുന്നിൽ വിശദീകരിക്കാൻ പോലും അവസരം കിട്ടിയില്ല.

പെട്ടെന്ന് ബോധം വന്നവനെപ്പോലെ അവൻ എഴുന്നേറ്റു.

"ദേവിക!"

മഴയിലൂടെ അവളുടെ പിന്നാലെ ഓടി.

വഴിയിലാകെ ചെളിയായിരുന്നു.

മഴ ഇപ്പോഴും ആഞ്ഞു പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഓടുന്നതിനിടെ രണ്ടുമൂന്നു തവണ കാൽ വഴുതി.

എന്നാൽ അവൻ നിന്നില്ല.

അകലെയായി ദേവികയുടെ രൂപം കാണാമായിരുന്നു.

പുസ്തകങ്ങൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൾ കഴിയുന്നത്ര വേഗത്തിൽ ഓടുകയായിരുന്നു.

കിഴക്കുവശത്തുള്ള പത്തായപ്പുരയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ പോലും അവൾ ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.

വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തുകയറി.

അടുത്ത നിമിഷം വാതിൽ ശക്തിയായി അടഞ്ഞു.

അരവിന്ദ് പടിക്കെട്ടിന് താഴെ വന്ന് നിന്നു.

മഴത്തുള്ളികൾ മുഖത്തേക്ക് പതിച്ചു.

അകത്ത് യാതൊരു ശബ്ദവും കേൾക്കുന്നില്ല.

കുറച്ച് നിമിഷം അവൻ ആ വാതിലിലേക്ക് മാത്രം നോക്കിനിന്നു.

വാതിൽ മുട്ടിയാലോ?

എല്ലാം തുറന്നുപറഞ്ഞാലോ?

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അത് ചെയ്താൽ അവൾക്ക് കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥതയാവുമോ?

അവൾ പേടിച്ചിരിക്കുകയല്ലേ?

കൈ ഉയർത്തി വാതിലിൽ മുട്ടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവസാന നിമിഷം പിൻവലിച്ചു.

മഴയിൽ നനഞ്ഞുനിന്ന് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ട ശേഷം പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.

അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചോദ്യമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

"ദേവിക എന്നെ ഇനി എന്തായിരിക്കും കരുതുന്നത്?"

അടുത്ത ദിവസം മുതൽ മംഗലശ്ശേരിയിലെ വായുവിന് പോലും ഒരു മാറ്റം വന്നതുപോലെ തോന്നി.

അരവിന്ദിന് മാത്രമല്ല.

ദേവികയ്ക്കും.

രാവിലെ പ്രഭാതഭക്ഷണസമയത്ത് അവൻ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയപ്പോൾ അവൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ അവനെ കണ്ട നിമിഷം തന്നെ മറ്റേ വാതിലിലൂടെയിറങ്ങി.

ആദ്യം അത് യാദൃശ്ചികമാണെന്ന് അരവിന്ദ് കരുതി.

പക്ഷേ ഉച്ചയ്ക്കും അതു തന്നെ സംഭവിച്ചു.