Chapter Title : മഴനീർതുള്ളികൾ 7 [Anamika]

വിളിച്ചു…..

“ഓ….ദാ വരുന്ന്…….” ചിന്തയിലാണ്ട് നിന്ന മായ അറിയാതെ മറുപടി കൊടുത്തുപോയതാണ്…..അടുത്ത നിമിഷം നാക്ക് കടിച്ചു…..തലയ്ക്കിട്ടൊരു കൊട്ട് കോട്ടി…

നന്ദന്റെ മുഖത്തെ ചിരിക്ക് നൂറ്‌ നിലാവിന്റെ മാറ്റ്……

എഴുന്നേറ്റ് അകത്തേക്ക് കയറി….

“എനിക്കൊരു ചായ കിട്ടുമോ…..” കഴുത്തിലെ കരിമണിമാലയിൽ വിരൽ ചുറ്റി അടുക്കളജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്ന മായ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ ഹാളിൽ നിന്നും അടുക്കളയിലേക്കിറങ്ങുന്ന വാതിലിന്റെ കട്ടിളപ്പടിയിൽ ചാരി നിൽപ്പുണ്ട് നന്ദൻ…..

“വീട്ടുകാരിയെ പുറത്തേക്ക് കണ്ടില്ല അതുകൊണ്ട് വന്നു നോക്കിയതാണ്…..” പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് ഇറങ്ങി…..മായ അതേപോലെ  രണ്ട് സ്റ്റെപ് പിന്നാക്കം വച്ചു…..

“എന്നോടിത്ര മാത്രം വെറുപ്പെന്തിനാടി…..പറ്റിപ്പോയൊരു തെറ്റിന് എന്റെ ജീവിതം കൊണ്ടു ഞാൻ മാപ്പ് ചോദിച്ചില്ലേ…..പരിഹാരം ചെയ്യാൻ തയ്യാറായില്ലേ….പിന്നെയും എന്തിനാ….” നന്ദൻ നിസ്സഹായനായി ചോദിച്ചുപോയി…..

“എന്റെ കൂടെ വന്നൂടെ…..തനിച്ചിങ്ങനെ മടുത്തെനിക്ക്…..നമ്മുടെ മോനൊരു ജീവിതമായി…ഇനി നമുക്കും വേണ്ടേ….”

വേണ്ടെന്ന് മായ മുഖം വെട്ടിച്ചു….

“എന്ത് വേണ്ടെന്ന്……എന്ത് വേണ്ടെന്നാടി…..ഏഹ്….ഈ എന്നെയോ….എന്നെയാണോ നിനക്ക് വേണ്ടാത്തത് ….” പിന്നോട്ട് നീങ്ങി അടുക്കളസ്ലാബിൽ തട്ടിനിന്നുപോയ മായയുടെ തൊട്ടുമുന്നിൽ എത്തിനിന്ന് നന്ദൻ ചോദിച്ചു….സങ്കടം കൊണ്ടോ ദേഷ്യം കൊണ്ടോ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട് ശബ്ദം……

മായയുടെ ചെവിയിൽ അതൊന്നും കയറിയില്ല….നോട്ടം അവിടെയാണ്….പുരികത്തിനുമുകളിലെ ആ കറുത്ത മറുകിൽ…..

“ശ്രീടെ ഏട്ടനെ നോക്കിയേടി…..ദളപതിയിലെ അരവിന്ദ് സ്വാമിയേ പോലില്ലേ…..ആ കുരുമുളക് മറുക് പോലും….നോക്കിയേ….സത്യല്ലേ……” കൊല്ലങ്ങൾക്കപ്പുറം കയ്യിൽ ഒരുബുക്കുമായി ഗോവണിയിറങ്ങി വരുന്ന ആളെ നോക്കി അടുക്കളവാതിൽക്കൽ മറഞ്ഞു നിന്ന രണ്ട് പെൺകുട്ടികളുടെ കുശുകുശുപ്പ്…..

നന്ദൻ മായയുടെ മുഖത്തിന് നേരെ വിരൽ ഞൊടിച്ചു….ഞെട്ടി മായ അയാളെ നോക്കി….

പൊടുന്നനെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറി…..

എന്തോ പറയാൻ ആഞ്ഞതും അവളുടെ വായ് പൊത്തി നന്ദൻ ഒന്നുകൂടെ ദേഹത്തേക്ക്