Chapter Title : മുഹബത്ത് 4 [Vashalan]

ലാംമ്പിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഹൻസിബ ബെഡിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്ന് വ്യക്തം.

ഞാൻ ബെഡിലേക്ക് കയറി പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്നു കിടന്നു. എന്റെ സാമീപ്യമറിഞ്ഞതും അവൾ നേരിയ വിറയലോടെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ഞാൻ അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി, പുറകിലൂടെ ചേർത്തുപിടിച്ച് കഴുത്തിൽ പതുക്കെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി.

"ഇക്കാ... അവരൊക്കെ ഇറങ്ങിയോ?" അവൾ നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ, ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ചോദിച്ചു.

"ഉം... എല്ലാവരും ഉറങ്ങി കാണും," ഞാൻ അവളുടെ നനവാർന്ന

മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ വിരലുകളോടിച്ച് ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. "അല്ല... വൈകുന്നേരം ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ അവര് പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ട് തമ്പുരാട്ടി എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ചു കൂട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നല്ലോ? എന്താടി, അവരുടെ സംസാരത്തിൽ എന്തെങ്കിലും സംശയം തോന്നിയോ?"

ഹൻസിബ പതുക്കെ എന്റെ വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. അവളുടെ കവിളുകളിലെ ചുവപ്പ് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വിരലുകൾ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.

"അത് പിന്നെ... ഇക്ക തലേന്ന് രാത്രി ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു തന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് വെറുതെ അങ്ങനെ തോന്നുവാണോ എന്ന് അറിയാത്തതുകൊണ്ടാ..." അവൾ നാണത്തോടെ എന്റെ മാറിൽ മുഖം ഒളിപ്പിച്ചു.

"അവര് സത്യത്തിൽ ആ പഴംപൊരിയുടെയും കടികളുടെയും കാര്യമാണോ പറഞ്ഞത്?

അതോ വേറെ എന്തെങ്കിലും ഉദ്ദേശിച്ചാണോ?"

"നിനക്ക് എന്താ തോന്നിയത്?" ഞാൻ കുസൃതിയോടെ അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ച് മുഖം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു.

"എനിക്കറിയില്ല ഇക്കാ... അവര് വളരെ സാധാരണയായിട്ടാ പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ ഇടയ്ക്ക് ഇക്ക കൊടുത്ത മറുപടിയും അവന്മാരുടെ ചിരിയുമൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് എന്തോ പോലെ തോന്നി," അവൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.

"സത്യം പറ ഇക്കാ... അവര് എന്നെക്കുറിച്ചാണോ അങ്ങനെ സൂചിപ്പിച്ചു പറഞ്ഞത്?"

അവളുടെ സംശയവും ഉള്ളിൽ പടരുന്ന ആ ചെറിയൊരു ലഹരിയും കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അവളോട് കൂടുതൽ ഇഷ്ട്ടം തോന്നി. ഞാൻ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അമർത്തി ഉമ്മ വെച്ചു.

അതൊക്കെ അത്രയ്ക്ക് ആലോചിച്ച് തലപുകയ്ക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ലെടി,"

ഞാൻ അവളുടെ കവിളിൽ