Chapter Title : മുഹബത്ത് 4 [Vashalan]

ചെറിയ തണുപ്പിൽ, അവളുടെ കൈകൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ അമർന്നിരിക്കുന്നത് അറിഞ്ഞാണ് ഞാൻ കണ്ണുതുറന്നത്. ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് നേരിയ സൂര്യവെളിച്ചം അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയ എന്നെ അവൾ ഒന്നുകൂടി വരിഞ്ഞുമുറുക്കി, "ഇത്തിരി നേരം കൂടി ഇങ്ങനെ കിടക്കാം ഇക്കാ..." എന്ന് മന്ത്രിച്ചു.

തലേന്നത്തെ നാണമൊക്കെ മാറി, അവളുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ തികഞ്ഞ ശാന്തതയും സ്നേഹവും മാത്രമായിരുന്നു.

"എടി , എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റു കാണും. പോയി ചായ ഉണ്ടാക്ക്," ഞാൻ അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ തട്ടി കളിയാക്കി.

"അതിനൊക്കെ സമയമുണ്ട്," എന്നും പറഞ്ഞ് അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു. കുറച്ചു സമയത്തെ ആ

കൊഞ്ചലുകൾക്കു ശേഷം,ഞങ്ങള് രണ്ടുപേരും എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.

ഹൻസിബ അടുക്കളയിൽ പണി തുടങ്ങി.

ഹൻസിബ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഹാളിലേക്ക് വന്നതും അവന്മാരുടെ നോട്ടം പതുക്കെ അവളുടെ നേരെ നീണ്ടു. തലേന്ന് രാത്രിയിലെ കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മയുള്ളതുകൊണ്ട് ഹൻസിബയുടെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു നാണം പടർന്നു.

അവൾ തല താഴ്ത്തി പ്ലേറ്റ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.

"ഇത്ത ഇന്ന് ഇത്താനെ കാണാൻ എന്തൊ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയിലാണല്ലോ! രാത്രി നന്നായി ഉറങ്ങിയല്ലേ?" ശ്രീരാഗ് തമാശമട്ടിൽ ഒന്നു ചോദിച്ചു.

അത് കേട്ടതും ഹൻസിബ എന്റെ നേരെ ഒന്നു നോക്കി കണ്ണ് ഉരുട്ടി. അവൾക്ക് നാണം കൊണ്ട് അവിടെ നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഭക്ഷണമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് യാത്ര പറഞ്ഞ് എല്ലാവരും ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

വൈകുന്നേരം ഓഫീസിലെ തിരക്കുകൾ കഴിഞ്ഞെത്തിയ ക്ഷീണത്തിൽ ഫാസിലും ശ്രീരാഗും രാമേട്ടനും ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു. രാവിലത്തെ സംഭവങ്ങളും മനസ്സിലെ അസ്വസ്ഥതകളും കാരണം ഹൻസിബ ചായയും പലഹാരവും ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ കൊണ്ടുവെച്ച് ആരുടെയും മുഖത്തു നോക്കാതെ വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് തെന്നിമാറി.

"ആഹാ... ഇത്തയുടെ ആവി പറക്കുന്ന ചായ എത്തിയല്ലോ!" ഫാസിൽ കപ്പിലേക്ക് കൈനീട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ഹൻസിബയുടെ നാണം കലർന്ന ഭാവം കണ്ട്