Chapter Title : മുഹബത്ത് 4 [Vashalan]

നിങ്ങൾക്കും ഇതുപോലെ ഓരോന്ന് ഒപ്പിച്ചു തരാൻ ആളാകുമ്പോൾ മനസ്സിലാകും!"

"അയ്യോ... ഞങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾത്തന്നെ ആവശ്യത്തിന് സമാധാനമുണ്ട് ഷാജുക്കാ," ശ്രീരാഗ് കൈകൾ കൂപ്പി ചിരിച്ചു. "പക്ഷേ ഇത്ത വന്നതിൽ പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ വയറും നിറയുന്നുണ്ട്.

പണ്ടൊക്കെ രാത്രി എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കാൻ മടിയായി ബ്രെഡും ജാമും തിന്നു കിടന്ന ദിവസങ്ങളാ ഓർമ്മ."

"അത് സത്യമാ," രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ചായക്കപ്പ് താഴെ വെച്ച് പറഞ്ഞു. "ഇപ്പോൾ കൃത്യ സമയത്ത് ചൂട് ഭക്ഷണവും കിട്ടുന്നുണ്ട്, നാലുപേരും ഒന്നിച്ച് ഇരുന്ന് കഴിക്കുകയും ചെയ്യാം. അതിലും വലിയ സന്തോഷം

വേറെന്താ ഉള്ളത്."

രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ഹൻസിബയുടെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു സന്തോഷം തോന്നിയതാണ്. പക്ഷേ, അപ്പോഴാണ് ഫാസിൽ സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്ന് അവളുടെ നേരെ നോക്കി പതുക്കെ ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചത്.

ആ പുഞ്ചിരിയിലും, അവൻ രണ്ടാമത് അവളെ ഒളികണ്ണിട്ടു നോക്കുന്നതിലും സാധാരണയിൽ കവിഞ്ഞ എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകത ഉള്ളതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

ഞാന് തലേന്ന് രാത്രി മുറിയിൽ വെച്ച് പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി—"ആൺപിള്ളേരുടെ നോട്ടത്തിൽ എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും കുസൃതിയൊക്കെ കാണും..."

ഹൻസിബയുടെ ഉള്ളിൽ സംശയങ്ങളുടെ അലയടി തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവന്മാര് സാധാരണ രീതിയിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്, തമാശ പറയുന്നത്... എന്നാൽ അവന്മാരുടെ

ഓരോ ചലനവും, തന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുന്ന ആ രീതിയും അവൾ അതിസൂക്ഷ്മമായി ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി.

'ഇക്ക എന്നെ വെറുതെ കളിയാക്കാൻ പറഞ്ഞതാണോ? അതോ അവന്മാരുടെ മനസ്സിൽ ശരിക്കും അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും ചിന്തയുണ്ടോ? ഫാസിൽ എന്നെ നോക്കിയ ആ നോട്ടം... അത് വെറുമൊരു സാധാരണ നോട്ടം തന്നെയാണോ?'

അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് പതുക്കെ