Chapter Title : മുഹബത്ത് 4 [Vashalan]

രാമേന്ദ്രേട്ടൻ അത് കേട്ട് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്

പറഞ്ഞു: "കണ്ടോടാ, അവൾക്ക് നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ നന്നായിട്ട് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട്! നിങ്ങളെ ഇനി ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് മനസ്സിലായതുകൊണ്ട് വേറെ വഴിയില്ലാതെ അവൾ ഇവിടെത്തന്നെ ഇരിക്കുകയാണ്."

അത് കേട്ട് അവൾ അവിടെയുള്ള എല്ലാവരെയും നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: "പിന്നെ... ഞാൻ എന്തിനാ വെറുതെ ഓടിപ്പോകുന്നത്? നിങ്ങളെപ്പോലെയുള്ളവരുടെ വർത്തമാനം കേട്ട് കേട്ട് എനിക്കും ഇപ്പോൾ ഇതൊക്കെ ശീലമായില്ലേ! പിന്നെ എങ്ങോട്ട് മാറാനാണ്?"

അവളുടെ ആ മറുപടി കേട്ടതും ഫാസിൽ അത് ഏറ്റുപിടിച്ചു: "ആഹാ... സംഗതി കളറായിട്ടുണ്ടല്ലോ! അപ്പോൾ ഇത്ത ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കൂടിയിരിക്കുകയാണ് എന്നല്ലേ പറഞ്ഞുവരുന്നത്?"

ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ തോളിലൂടെ കൈയിട്ട് ഒന്നുകൂടി ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട്

പറഞ്ഞു: "പിന്നെ അല്ലാതെ! ഇവൾക്ക് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി, ബാച്ചിലേഴ്സിന്റെ ഈ വർത്തമാനത്തോടും തമാശകളോടും പിടിച്ചുനിൽക്കണമെങ്കിൽ ഒപ്പം കൂടി കളിക്കുകയേ നിവർത്തിയുള്ളൂ എന്ന്."

അപ്പോൾ ശ്രീരാഗ് കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു: "അപ്പോൾ പിന്നെ ഇന്നത്തെ രാത്രിയിലെ സംസാരങ്ങളുടെ വോളിയം കുറയ്ക്കാൻ ഉദ്ദേശ്യമൊന്നുമില്ല അല്ലേ ചേച്ചി?"

ആ ചോദ്യം കേട്ടതും ഹൻസിബയുടെ കവിളുകൾ ഒന്നുകൂടി ചുവന്നുതുടുത്തു. എങ്കിലും അവൾ ഒട്ടും പതറാതെ അവരെ നോക്കി നേരിയൊരു ചിരിയോടെ തല താഴ്ത്തി.

ശ്രീരാഗിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് ഞാൻ അതിന് മറുപടി കൊടുത്തു, മതിയാക്കട,കുറച്ച് കൂടുന്നുണ്ട് കേട്ടോ,

അത് കേട്ടതും ഫാസിൽ ഒട്ടും വൈകാതെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു: "അതുതന്നെയാണ് ഞങ്ങളും പറഞ്ഞത്,

ശബ്ദം കുറച്ചുകൂടി കൂടുന്നുണ്ടെന്ന്! അതല്ലേ ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞത് അത് കുറയ്ക്കാൻ നോക്കാൻ."

അവൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതും ആ മുറിയിൽ കൂട്ടച്ചിരി ഉയർന്നു. രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി: "ഹാ...