Chapter Title : മുഹബത്ത് 4 [Vashalan]

സന്തോഷങ്ങളുണ്ടാകും. നിങ്ങൾ അതൊക്കെ കേട്ട് അസൂയപ്പെട്ടിട്ട് കാര്യമില്ല!"

രാമേട്ടന്റെ ആ മറുപടി കൂടി വന്നതോടെ ഹൻസിബയുടെ അവസ്ഥ കൂടുതൽ കഷ്ടത്തിലായി. എല്ലാവരും ഇതൊക്കെ ആലോചിച്ചു തന്നെയാണ് സംസാരിക്കുന്നത് എന്ന വിചാരം അവളെ ആകെ തളർത്തി.

ഞാൻ അവളെ ഒന്നു നോക്കി കള്ളച്ചിരിയോടെ ഒന്നു കണ്ണ് അടച്ച് കാണിച്ചു.

അവൾക്ക് അവിടെ ഒരു നിമിഷം പോലും നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ അവളുടെ തലയിൽ വെച്ചുകൊടുത്ത ചോദ്യങ്ങൾ കാരണം അവന്മാരുടെ ഓരോ വാക്കും അവൾ വലിയ അസ്വസ്ഥതയോടെയും നാണത്തോടെയുമാണ് എടുത്തത്.

അവൾ വേഗം ആരുടെയും മുഖത്തു നോക്കാതെ തല താഴ്ത്തി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞു.

സാധാരണ ഇങ്ങനെയൊക്കെ കളിയാക്കുമ്പോൾ ചെറിയൊരു നാണത്തോടെ ചിരിച്ച് അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കാറുള്ള ഹൻസിബ, പാത്രവും എടുത്ത് പെട്ടെന്ന് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞത്

കണ്ടപ്പോൾ അവന്മാർക്ക് എന്തോ പോലെ തോന്നി. മേശപ്പുറത്തിരുന്നവരുടെ ചിരിയൊക്കെ ഒന്നടങ്ങി.

"അല്ല ഷാജുക്കാ... ഇത്തയ്ക്ക് നമ്മൾ പറഞ്ഞത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേ?" ശ്രീരാഗ് ഒരല്പം അമ്പരപ്പോടെ ചോദിച്ചു. "സാധാരണ തമാശ പറയുമ്പോൾ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ, ഇതിപ്പോൾ എന്താ പെട്ടെന്ന് എണീറ്റ് പോയത്?"

"ഏയ്... അതൊന്നുമല്ലടാ," ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഇന്ന് രാവിലെ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ചെറിയൊരു സൗന്ദര്യപ്പിണക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ഒരു ചെറിയ മൂഡൗട്ടിൽ ഇരിക്കുവാ കക്ഷി.

അപ്പോഴാ നിങ്ങൾ രാത്രിയിലെ കാര്യവും പറഞ്ഞ് അങ്ങോട്ട് ചൊറിയാൻ ചെന്നത്!"

"അയ്യോ... അങ്ങനെയാണോ!" ഫാസിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ശ്രീരാഗിനെ ഒന്നു നോക്കി. "എങ്കിൽ പിന്നെ ഷാജുക്കാ... നിങ്ങൾ വെറുതെ ഇത്താനെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ

നിൽക്കണ്ട കേട്ടോ! ഞങ്ങളുടെ ഇത്താനെ വിഷമിപ്പിച്ചാൽ ഇവിടെ ചോദിക്കാനും പറയാനും ആളൊക്കെയുണ്ട്!"

അവന്മാര് അങ്ങനെ പറഞ്ഞതും ഞാൻ