Chapter Title : മുഹബത്ത് 4 [Vashalan]

കഴിച്ചെഴുന്നേറ്റ് കൈ കഴുകുന്നതിനിടയിൽ അടുക്കളയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: "എടീ... കേട്ടോടി! നിനക്ക് ഇവിടെ ചോദിക്കാനും പറയാനും ഒക്കെ ആളുകളുണ്ടത്രേ!

ഇനി ഞാൻ നിന്നെ വിഷമിപ്പിച്ചാൽ അവന്മാര് എന്നെ തല്ലും എന്ന്!"

അത് കേട്ട് രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ചായ കുടിച്ചു തീർത്ത് കപ്പും താഴെ വെച്ച് ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "അതുപിന്നെ പറയാനുണ്ടോ ഷാജു...

ഇവിടെ ചോദിക്കാനും പറയാനും ആളുണ്ട്! ആ കൊച്ച് ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന് വിചാരിച്ച് നീ അതിനെ ആവശ്യമില്ലാതെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ നിൽക്കണ്ട കേട്ടോ. ഞങ്ങൾ ആ കൊച്ചിന്റെ കൂടെത്തന്നെയാ!"

"ആ ഇക്ക കാണട്ടേ..." എന്ന്

അടുക്കളയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഹൻസിബയുടെ നാണം കലർന്ന മറുപടി കേട്ടു.

രാമേട്ടൻ കൂടി അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ മേശപ്പുറത്ത് വീണ്ടും തമാശയും ചിരിയും പടർന്നു. അവന്മാര് ഇത്താനെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നതും രാമേട്ടന്റെ ആ സംസാരവും കേട്ടപ്പോൾ ഹൻസിബയുടെ മനസ്സിലെ ആ ചെറിയ പിണക്കവും മാറി ഉള്ളിൽ സന്തോഷവും നിറഞ്ഞു.

രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ എഴുന്നേറ്റ് വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി: "ആഹാ... സമയം എട്ടാകാറായി! ഇറങ്ങാൻ നോക്കാം പിള്ളേരെ, വൈകിയാൽ പിന്നെ ട്രാഫിക്കിൽ കിടക്കേണ്ടി വരും."

അത് കേട്ടതും ശ്രീരാഗും ഫാസിലിനും ബാഗുകളുമെടുത്ത് വേഗം റെഡിയായി. ഞാൻ അടുക്കളയുടെ വാതിൽക്കലേക്ക് ചെന്ന് ഹൻസിബയോട് യാത്ര പറയാനായി നിന്നു. പാത്രം കഴുകുകയായിരുന്ന അവൾ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

"ഞാൻ ഇറങ്ങുവാണെടി..." ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

"ഉം... സൂക്ഷിച്ചു പോയിട്ട് വാ ഇക്കാ," അവൾ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. തലേന്ന് രാത്രിയിലെ കളിയാക്കലുകളുടെയും രാവിലെ ഉണ്ടായിരുന്ന അസ്വസ്ഥതകളുടെയും നിഴലുകൾ ഇപ്പോൾ ആ