Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 10 [കാവൽക്കാരൻ]

എന്നൊരു അപേക്ഷ ആ നോട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

​പക്ഷേ, തിരിച്ചു കിട്ടിയ മറുപടിയോ? എന്റെ ദയനീയതയൊക്കെ എവിടെക്കിടക്കുന്നു! അതിനേക്കാൾ നൂറുമടങ്ങു പാവത്തം നിറഞ്ഞ, ഏതൊരു കല്ലിനെയും അലിയിക്കുന്ന നോട്ടമായിരുന്നു അവളുടേത്.

​ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ തന്നെ, ആ വിടർന്ന കണ്ണുകൾ ചുരുക്കി അവൾ എന്നോട് കെഞ്ചുകയായിരുന്നു... 'പ്ലീസ്... ഒന്നും പറയണ്ട... കൂടെ വന്നാൽ മതി...' എന്ന അർത്ഥത്തിൽ.

​അവളുടെ ആ നിൽപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ, ഇനി ഉറക്കമല്ല, ഉയിര് പോയാലും കൂടെ പോകാതിരിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഏകദേശം മനസ്സിലായി....

"ശരി വാ... "

ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞു

എന്റെ സമ്മതം കിട്ടിയ ആ നിമിഷം, അവളുടെ മുഖം മങ്ങിക്കിടന്ന ഒരു മുറിയിൽ പെട്ടെന്ന് നൂറ് വാട്ടിന്റെ ബൾബ് തെളിഞ്ഞതുപോലെ പ്രകാശപൂരിതമായി.

ആ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട തിളക്കം വെറുമൊരു സന്തോഷമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഏറെ കൊതിച്ച ഒന്ന് സ്വന്തമാക്കിയതിന്റെ വിജയമായിരുന്നു.

​അവൾ എന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.

ആ സ്പർശനത്തിന് വല്ലാത്തൊരു ചൂടുണ്ടായിരുന്നു എന്നെ തന്നോട് ചേർത്തുനിർത്താനുള്ള ഒരു അവകാശം ആ പിടിയിൽ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

​അത് കണ്ടതും സച്ചിനും രാഹുലും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവരുടെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ ആ കള്ളച്ചിരിയിലും നാണത്തിലും എനിക്കെതിരെ എന്തോ കുസൃതി ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.

പക്ഷേ, ആ നിമിഷം അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാനോ തിരുത്താനോ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. കാരണം, അവളുടെ ആ സാമീപ്യവും സ്പർശനവും എന്നിലെ നിയന്ത്രണങ്ങളെപ്പോലും അലിയിച്ചുകളയുന്ന മട്ടിൽ ഞാനും ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

​പെട്ടെന്നാണ് അവൾ ബൈക്കിന്റെ ഒരു താക്കോലെടുത്ത് അവർക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞത്.

​"ഇന്നാ... ഇത് പിടിച്ച് നിങ്ങള്‍ രണ്ടാളും ആ ബൈക്കില്‍ വാ. ഞാനും ദേവയും വേറെ വരാം..."

​അവളുടെ സ്വരത്തിൽ ഒരു ആജ്ഞാശക്തി ഉണ്ടായിരുന്നു.

​സ്വാഭാവികമായും അവളുടെ കയ്യിലുള്ള മറ്റേ ബുള്ളറ്റിന്റെ താക്കോൽ അവൾ എനിക്ക് തരുമെന്നും, ഞാൻ വണ്ടി ഓടിക്കണമെന്നുമാണ് ഞാൻ കരുതിയത്.

പക്ഷേ, എന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ തെറ്റിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ നേരെ ചെന്ന് ആ റോയൽ എൻഫീൽഡിന്റെ സീറ്റിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നു.

ആ ഇരിപ്പിലും ഭാവത്തിലും, 'ഇന്ന് വണ്ടി ഞാൻ തന്നെ പറത്തും' എന്നൊരു വാശി പ്രകടമായിരുന്നു.

​"അവിടെ അന്തംവിട്ടു