Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 22 [കാവൽക്കാരൻ]

പുറത്ത് കാലുകുത്തിയതും ഒരു വലിയ കെട്ടിടം മൊത്തമായി ശരീരത്തിലേക്ക് ഇടിഞ്ഞുവീണതുപോലെയുള്ള ആ കൊടിയ വേദന! ഇന്നും അത് തന്നെ സംഭവിക്കുമോ എന്നോർത്തപ്പോൾ എന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടു.

സച്ചിന്റെയും രാഹുലിന്റെയും മുഖത്തും അതേ ഭയം തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു. ആരും മുന്നോട്ട് പോകുന്നില്ല.

ഒടുവിൽ രണ്ടും കൽപ്പിച്ച്, കണ്ണുകൾ ഇറുകെയടച്ച്, ശ്വാസം ഉള്ളിലൊതുക്കി ഞാൻ ആ വാതിൽ കടന്ന് പുറത്തെ ഇടനാഴിയിലേക്ക് ആദ്യത്തെ കാൽവെയ്പ് നടത്തി. പിന്നെ പതിയെ മറ്റേ കാലും വെച്ചു. നിലത്തുവീണ് അലറിക്കരയാനായി ഞാൻ തയ്യാറായി നിന്നു.

സെക്കന്റുകൾ കഴിഞ്ഞു...

എന്താ സംഭവിച്ചത്? ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല! യാതൊരു വേദനയുമില്ല! ഇന്നലെ അനുഭവപ്പെട്ട ആ ഭാരമോ ക്ഷീണമോ എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ അയലത്തുപോലുമില്ല! ഞാൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.

അത്ഭുതത്തോടെ എന്റെ കൈകളിലേക്കും കാലുകളിലേക്കും നോക്കി. എനിക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല!

ഇതുകണ്ട് സച്ചിനും രാഹുലും ധൈര്യമായി പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവർക്കും യാതൊരു വേദനയും തോന്നിയില്ല. ഇന്നലത്തെ ആ നരകയാതന ഇന്നുണ്ടാകില്ല എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ വലിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. സന്തോഷം കൊണ്ട് എനിക്ക് തുള്ളിച്ചാടാൻ തോന്നി.

"ഹാവൂ... രക്ഷപെട്ടു!" എന്ന് പറഞ്ഞ് ആവേശത്തിൽ ഞാൻ വെറുതെ വായുവിലേക്ക് ഒന്നാഞ്ഞു ചാടി.

പക്ഷേ, അവിടെയാണ് ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം എന്നെ കാത്തിരുന്നത്. താഴെ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് ഒറ്റക്കുതിപ്പിന് ചാടിയ ഞാൻ ഉടനെ താഴേക്ക് വന്നില്ല! ഭൂഗുരുത്വത്തെ തോൽപ്പിച്ച്, ഒരു തൂവൽ പോലെ വായുവിലൂടെ കുറച്ചുനേരം അങ്ങനെ ഒഴുകി നിന്ന ശേഷമാണ് എന്റെ കാലുകൾ തിരികെ തറയിൽ തൊട്ടത്!

ഞാൻ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി. എന്റെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ട് വികസിച്ചു...

"പൊളി...!" എന്റെ വായിൽ നിന്നും