Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 10 [Jhon Clinton]

പക്ഷേ അവ എന്നെ വിട്ടിട്ടില്ല.

“മൈര്…” ഞാൻ ശ്വാസം മുട്ടി പിറുപിറുത്തു. “ഇത് ഏത് നരകത്താ…”

ഇരുട്ടിനിടയിൽ എന്റെ സ്വന്തം ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം പോലും ഇപ്പോൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായി തോന്നി.

ഓടുന്നതിനിടെ പെട്ടെന്ന് എന്റെ കാൽ എന്തിലോ തട്ടി.

“ആഹ്!”

ഞാൻ ബാലൻസ് തെറ്റി മുന്നിലേക്ക് വീണു. കൈകൾ നിലത്ത് ഉരസിപ്പോയി. മൂർച്ചയുള്ള കല്ലുകൾ കൈതൊലി കീറിയതുപോലെ വേദനിച്ചു.

ഞാൻ വേഗം എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് എന്തോ ഒരു ഭാരമുള്ള ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്.

വളരെ അടുത്ത്.

എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ ഒരൊറ്റ തണുപ്പ് പടർന്നു.

പതുക്കെ… വളരെ പതുക്കെ ഞാൻ തല തിരിച്ചു നോക്കി.

ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ… രണ്ട് തെളിഞ്ഞ കണ്ണുകൾ.

അതെന്റെ തൊട്ടുപിന്നിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

"തീരുമാനം ആയി..."

അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ആ ജന്തു എന്റെ നേരെ ചാടി.

അതിന്റെ അലർച്ച എന്റെ ചെവിക്കുള്ളിൽ മുഴങ്ങി. മൂർച്ചയുള്ള നഖങ്ങൾ നേരെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് വരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

“അയ്യോ!”

ഞാൻ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ ശക്തമായി അടച്ചു. ശരീരം മുഴുവൻ മുറുകി. അടുത്ത സെക്കന്റിൽ അത് എന്നെ കീറി പറിക്കും എന്നുറപ്പായിരുന്നു.

പക്ഷേ—

“ധ്ര്ര്ര്ര്രൂൂം!!!”

ലോകം തന്നെ പിളർന്നുപോയതുപോലൊരു ഭീകര ശബ്ദം മുകളിൽ നിന്ന് മുഴങ്ങി.

ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ നിലം വരെ വിറച്ചു. ചെവിക്കുള്ളിൽ മൂളൽ നിറഞ്ഞു.

ഞാൻ ഞെട്ടി കണ്ണുകൾ തുറന്നു.

ആകാശത്തിന്റെ ഇരുണ്ട മറ പിളർന്ന് എന്തോ ഒരു ചുവന്ന പ്രകാശം അതിവേഗത്തിൽ താഴേക്ക് പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരു തീഗോളം പോലെ.

ആ ചുവന്ന വെളിച്ചം അത്ര ശക്തമായിരുന്നു, കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ മുഴുവൻ ഇരുട്ടും ചുവപ്പിൽ മുങ്ങിപ്പോയി.

“എന്ത്…?”

എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.

അടുത്ത നിമിഷം—

ആ പ്രകാശം ദൂരെയായി നിലത്തേക്ക് പതിച്ചു.

“ഭൂൂം!”

നിലം മുഴുവൻ കുലുങ്ങി. ഞാൻ പോലും ബാലൻസ് തെറ്റി വീഴാൻ പോയി. വായുവിൽ പൊടിയും ചൂടും പടർന്നു.

കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ എന്റെ ചെവിക്ക് ഒന്നും കേൾക്കാനായില്ല. ഒരു മൂളൽ മാത്രം.

പിന്നെ പതുക്കെ ഞാൻ തല ഉയർത്തി നോക്കി.

അത്ര നേരം എന്റെ പിന്നാലെ ചീറി ഓടിയിരുന്ന