Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 10 [Jhon Clinton]

എന്തുകൊണ്ടോ… ആ ശബ്ദം എനിക്ക് പരിചിതമാണെന്ന് തോന്നി.

അടുത്ത നിമിഷം വീണ്ടും ആ ജന്തുക്കളുടെ കരച്ചിൽ ഉയർന്നു.

പിന്നെ അവിടെ നടന്നത്… ഒരു യുദ്ധമായിരുന്നു.

ഇരുട്ടിനിടയിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്ന ആ വെള്ള നിറത്തിലുള്ള കണ്ണുകൾ ഒന്നൊന്നായി അണയാൻ തുടങ്ങി.

ആദ്യം ഒന്ന്.
പിന്നെ മൂന്ന്.
പിന്നെ പത്ത്.

ഓരോ തവണയും ഒരു വെളിച്ചം അണയുമ്പോൾ, അതിനൊപ്പം ഒരു ഭീകര അലർച്ചയും കേൾക്കും.

അവിടെ ശരിക്കും കൂട്ടക്കൊല നടക്കുകയായിരുന്നു.

ഇടയ്ക്കിടെ ചുവന്ന പ്രകാശം ഇരുട്ടിനെ കീറി മിന്നും. ചിലപ്പോൾ ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള മിന്നൽ പോലെയുള്ള എന്തോ ഒന്ന് വായുവിലൂടെ പാഞ്ഞുപോകും. അതിന് പിന്നാലെ വീണ്ടും ചില വെളിച്ചങ്ങൾ അണയും.

ഞാൻ ശ്വാസം പോലും എടുക്കാതെ അത് നോക്കി നിന്നു.

ആയിരക്കണക്കിന് ജന്തുക്കളുടെ നടുവിൽ… ആരോ ഒരാൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പൊരുതുകയായിരുന്നു.

പക്ഷേ അവൻ ആരാണെന്ന് മാത്രം എനിക്ക് കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല.

പെട്ടെന്ന്—

“ധൂൂം!”

ഒരു ബോംബ് പൊട്ടിയതുപോലൊരു ഭീകര ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

നിലം മുഴുവൻ കുലുങ്ങി. വായുവിന്റെ ആഘാതം വരെ എന്റെ മുഖത്ത് തട്ടി.

ആ ശബ്ദത്തോടൊപ്പം ഒരു നിമിഷം മുഴുവൻ ഇരുട്ടും ചുവപ്പും വെളുപ്പും കലർന്ന വെളിച്ചത്തിൽ മുങ്ങി.

ഞാൻ കണ്ണുകൾ പൊത്തി.

വീണ്ടും തുറന്നപ്പോൾ…

എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ആ വെള്ള നിറത്തിലുള്ള കണ്ണുകൾ ഒന്നും ഇനി കാണുന്നില്ല.

അലർച്ചകൾ ഇല്ല.
ഓട്ടത്തിന്റെ ശബ്ദം ഇല്ല.
ഒന്നുമില്ല.

ചുറ്റും വീണ്ടും കനത്ത ഇരുട്ട് മാത്രം.

മരിച്ചപോലൊരു നിശബ്ദത.

എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പും ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദവും മാത്രം ഇപ്പോൾ എനിക്ക് കേൾക്കാം.

പെട്ടെന്നാണ് ദൂരെയായി വീണ്ടും ആ ചുവന്ന വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞത്.

ആദ്യം