ശ്യാമയും സുധിയും 10 [ഏകൻ]

അമ്മയെ പിടിച്ചു എഴുനേൽപ്പിച്ചു. കൂടെ മറ്റുള്ളവരും കൂടി.

ശ്യാമയുടെ അമ്മ ചന്ദ്രസേനനെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു.

"അതേ സുമിത്രേച്ചി. അന്ന് അവൻമാർ വെടിവെച്ചത് അളിയന്റെ കാലിന് ആണ് . അതിന്റെ ഒരു വേദന ഇപ്പോഴും അളിയന് ഉണ്ട്.."

സുന്ദരൻ സാർ പറഞ്ഞു.

ശ്യാമയുടെ അമ്മ സുന്ദരൻ സാറിനെ തന്നെ നോക്കി.

"എന്റെ ചേട്ടനാണ്. ചേച്ചി ചേട്ടനെ അങ്ങനെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ..? വല്ലപ്പോഴും മാത്രമല്ലേ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. " സുധ പറഞ്ഞു.

സേനൻ ശ്യാമയുടെ അമ്മയെ അവിടെ കട്ടിലിൽ ഇരുത്തി. കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് തന്നെ ശ്യാമയുടെ അമ്മ സേനനെ കെട്ടിപിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"എനിക്ക് ഇപ്പോൾ എല്ലാം അറിയാം ഏട്ടാ. പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ഏറെ വൈകിപ്പോയി. എല്ലാം എന്റെ തെറ്റാണ്. ഞാൻ അയാളെ ഏറെ വിശ്വസിച്ചു പോയി. അതിന്റെ ശിക്ഷ എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഏട്ടനും എല്ലാവരും അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു. എല്ലാവരും എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. "

ഇതെല്ലാം കണ്ടു ശ്യാമ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ. അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്ന് പോയി.

അപ്പോഴേക്കും സുധി അവിടെ എത്തി. സുധിയെ കണ്ട ഉടനെ സേനൻ ശ്യാമയുടെ അമ്മയെ വിട്ട് സുധിയുട അടുത്തേക്ക് വന്നു.

സുധി യൂണിഫോമിൽ തന്നെയാണ് അകത്തേക്ക് വന്നത്. മറ്റൊരാളും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് മോഹൻ ആയിരുന്നു. മോഹന്റെ കൈയിൽ ചെറിയൊരു മുറിവിന്റെ കെട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു.. ആ സമയം ശ്യാമ ബെഡിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു.

സുധിയെ കണ്ട ഉടനെ സുന്ദരൻ സാർ സുധിയെ കെട്ടിപിടിച്ചു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.

"കലക്കിയെടാ മോനെ. നീ ഉഷാർ ആക്കി. ഒരുപാട് നാൾ ഉള്ളിൽ കൊണ്ട് നടന്ന തീയാണ് നീ ഇന്ന് അണച്ചത്. നിന്റെ അച്ഛൻ അവനാണ് അതിന്റെ വേദന മുഴുവൻ അനുഭവിച്ചത്. "

"ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് അല്ലല്ലോ അമ്മാവാ. നമ്മൾ എല്ലാവരും ചേർന്നല്ലേ. ഇതിൽ എനിക്ക് മാത്രം എന്താണ് ഉള്ളത്. ? " സുധി ചോദിച്ചു

"ഉണ്ടെടാ മോനെ. നീയാണ് നമ്മുടെ നായകൻ . യഥാർത്ഥ നായകൻ. " സുന്ദരൻ സാർ പറഞ്ഞു.

"അയ്യെടാ! അങ്ങനെ അപ്പു ഏട്ടൻ മാത്രം ഒന്നും അല്ല. കൂടെ ഞാനും ഉണ്ട്. നോക്കിക്കേ അതിന്റെ തെളിവ് ഞാൻ ചോര കൊടുതാണ് തീ അണച്ചത്.."

മോഹൻ തന്റെ കൈയിലെ കെട്ട് കാണിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു. അത് കണ്ട് സുചിത്ര വേഗം ഓടി മോഹന്റെ അടുത്ത് വന്നിട്ട് ചോദിച്ചു.

"ഇത് എങ്ങനെ പറ്റിയതാ കണ്ണേട്ടാ. ഒരുപാട് മുറിഞ്ഞൊ..?"

"ആ അമ്മു ഒരുപാട് മുറിഞ്ഞു. നല്ല വേദനയും ഉണ്ട്. ശ്യാമേടത്തി അപ്പു ഏട്ടന്റെ കൂടെ നിന്ന പോലെ ഇനി നീ എപ്പോഴും എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാവില്ലേ..?" മോഹൻ സൂചിത്രയോട് പറഞ്ഞു.

"ഉണ്ടാവും കണ്ണേട്ടാ.. ഞാൻ എപ്പോഴും കൂടെ ഉണ്ടാകും. കണ്ണേട്ടൻ എന്നെ വിട്ട് പോകാതിരുന്നാൽ മതി."

"ഇല്ല അമ്മു ഞാൻ പോകില്ല. ഇനി നിന്നെ വിട്ട് ഞാൻ എവിടേയും പോകില്ല. " മോഹൻ പറഞ്ഞു.

"ഡാ അപ്പോൾ ഇനി നിനക്ക് തിരിച്ചു പോകേണ്ടേ..? " പ്രഭ ചോദിച്ചു.

"ഓഹ്!!! ഓരോന്ന് ഓർമിപ്പിക്കല്ലേ നല്ലൊരു മൂഡ് കളയാൻ ആയിട്ട്." മോഹൻ