Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

അധ്യായം 2

ഹരിഹരം

ഹരിഹരൻ അവസാനമായി പറഞ്ഞ വാക്ക് മുറിക്കുള്ളിൽ കുറച്ചുനേരം തങ്ങിനിന്നു.

“യക്ഷി.”

ജനാലയിലൂടെ വന്ന കാറ്റിൽ പഴയ താളിയോലകളുടെ അറ്റങ്ങൾ വിറച്ചു. പുറത്തുനിന്ന് തേങ്ങയോലകൾ തമ്മിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുറിയുടെ ഒരു കോണിൽ കത്തിച്ചിരുന്ന നിലവിളക്കിന്റെ നാളം പെട്ടെന്ന് അല്പം താഴ്ന്നു.

എണ്ണ തീരുന്നതായിരിക്കാം. എങ്കിലും ആ നിമിഷത്തിൽ വെളിച്ചം കുറഞ്ഞപ്പോൾ, ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞ വാക്കിനുതന്നെ മുറിയിലെ പ്രകാശം വിഴുങ്ങാൻ കഴിവുണ്ടെന്നു ആദിത്യന് തോന്നി.

അവൻ ചെറുമുത്തച്ഛനെ നോക്കി.

തമാശ പറയുന്ന മനുഷ്യന്റെ മുഖമായിരുന്നില്ല ഹരിഹരന്റേത്. ഭയപ്പെടുത്തി രസിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകളുമല്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞിരുന്നത് വളരെ പഴയതും വളരെ ഗൗരവമുള്ളതുമായ ഒരു ഓർമയുടെ നിഴലായിരുന്നു.

എന്നിട്ടും ആദിത്യന് ചിരി വന്നു.

അത് ആനന്ദത്തിൽ നിന്നുള്ള ചിരിയല്ല. വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കാര്യം കേൾക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്ത് അറിയാതെ തെളിയുന്ന പുഞ്ചിരി. അത് അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവന്റെ ചുണ്ടിന്റെ ഒരു വശം ചെറുതായി ഉയർന്നു.

“യക്ഷിയോ?”

“അതെ.”

“നമ്മുടെ കഥകളിലെ യക്ഷി?”

“നമ്മുടെ കഥകളിൽ ശേഷിച്ചിരിക്കുന്ന രൂപം.”

“പാലമരത്തിൽ താമസിക്കുന്നതും രാത്രിയിൽ വഴിയാത്രക്കാരെ വിളിച്ചുകൊണ്ടുപോയി കൊല്ലുന്നതുമായ യക്ഷിയോ?”

“ചിലപ്പോൾ.”

“വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച് നടക്കുന്നതും?”

ഹരിഹരൻ ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി.

“വസ്ത്രത്തിന്റെ നിറത്തിന് അതിൽ വലിയ പങ്കൊന്നുമില്ല.”

ആദിത്യന്റെ പുഞ്ചിരി അല്പം വലുതായി. എന്നാൽ ഹരിഹരൻ ചിരിച്ചില്ല.

“ഉണ്ണീ,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, “നീ കേട്ടിട്ടുള്ള കഥകൾ മുഴുവനും അസത്യമാണെന്ന് ഞാൻ പറയില്ല. പക്ഷേ അവ സത്യത്തിന്റെ പൂർണരൂപവുമല്ല. മനുഷ്യർക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് കഥകളുണ്ടാകുമ്പോൾ, ഓരോ തലമുറയും അതിലേക്ക് സ്വന്തം