Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

അതു വെറും സംശയമായിരുന്നോ അല്ലയോ എന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായില്ല. അവൻ സ്വാഭാവികമായി കൈകൾ മടിയിൽ ചേർത്തുവച്ചു.

“വേറെ എത്രയെണ്ണമുണ്ട്?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.

ഹരിഹരൻ മറുപടി പറയാതെ എഴുന്നേറ്റു. മുറിയുടെ വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്ന് അതു പൂർണമായി അടച്ചു. പഴയ ഇരുമ്പുസാക്ഷ താഴ്ത്തി. പിന്നെ ജനാലയിലേക്കു ചെന്നു പുറത്തേക്ക് നോക്കി. വരാന്തയിൽ ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയശേഷം ജനാലപ്പാളികളും ചേർത്തടച്ചു.

പകൽവെളിച്ചം മുറിയിൽനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. നിലവിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ പ്രകാശം മാത്രം ബാക്കിയായി. അതിൽ ഹരിഹരന്റെ മുഖം പകുതി വെളിച്ചത്തിലും പകുതി നിഴലിലുമായി.

“ആറ്,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

“ആറ് വളകളോ?”

“അതെ. ആറു വളകൾ. വെളുപ്പ്, കറുപ്പ്, പച്ച, മഞ്ഞ, നീല, ചുവപ്പ്.”

ആദിത്യൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേസമയം പല ചിന്തകളും ഉയർന്നു. മുത്തച്ഛൻ നൽകിയ പാൽനിറമുള്ള വള. പാതാളമുറിയിലെ സ്വർണത്തട്ടിൽ കിടന്നിരുന്ന കരിമ്പട്ടുപോലുള്ള വള.

രണ്ടും സ്വന്തം കൈയിൽ അപ്രത്യക്ഷമായ രീതി. രണ്ടിന്റെയും ചായംപോലെ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട അടയാളങ്ങൾ.

ഹരിഹരന് വെളുത്ത വളയെക്കുറിച്ചും അറിയാം.

പക്ഷേ അത് ഇപ്പോൾ തനിക്കുള്ളിലാണെന്ന കാര്യം അറിയുമോ?

“ആ വളകൾ എന്താണ്?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.

“അതു മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ അവയുടെ ചരിത്രം അറിയണം.”

“ഇനിയും കഥയുണ്ടോ?”

“കഥയല്ലെന്ന് ഇപ്പോൾ നിനക്കു മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാകുമല്ലോ.”

ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ആ അലമാരയിലേക്കു നീങ്ങി. അതിനകത്ത് പൊതിഞ്ഞുവച്ചിരുന്ന ഉണങ്ങിയ വിരൽ വീണ്ടും ചലിക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. തൊണ്ടയിൽ പുളിച്ച രുചി തിരിച്ചുവന്നു. അവൻ വേഗത്തിൽ നോട്ടം മാറ്റി.

ഹരിഹരൻ തിരികെ വന്നു. കസേരയിലിരിക്കാതെ മേശയുടെ അരികിൽ ചാരിനിന്നു.

“ഞാൻ നേരത്തേ പറഞ്ഞ ജീവികളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. മനുഷ്യരെക്കാൾ ശക്തരും ദീർഘായുസ്സുള്ളവരുമായിരുന്നവർ. മനുഷ്യസംസ്കാരങ്ങളുടെ