Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

ആദ്യകാലങ്ങളിൽ അറിവ് പങ്കിട്ടവർ.”

“ഉണ്ട്.”

“മഹാഗ്രഹണത്തിനുശേഷം സൂര്യന്റെ ഊർജം സ്വീകരിക്കാനുള്ള കഴിവ് അവർക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ക്രമേണ ക്ഷയിക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ അവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഭൂമി വിട്ടുപോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.

ജീവൻ നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്ന മറ്റൊരു ലോകമോ മറ്റൊരു സൂര്യനോ കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.”

“ചിലർ മനുഷ്യരിൽ രോഗങ്ങൾ പടർത്തി.”

“അതെ. പോകുന്നതിനു മുൻപ് പ്രതികാരം ചെയ്തവർ ഉണ്ടായിരുന്നു. മനുഷ്യർ തങ്ങൾക്ക് പകരമായി ഈ ലോകത്തെ സ്വന്തമാക്കുന്നു എന്ന അസൂയയോ, ഭൂമി തങ്ങളെ വഞ്ചിച്ചു എന്ന കോപമോ, വെറും ക്രൂരമായ പരീക്ഷണതാൽപര്യമോ—കാരണം എന്താണെന്ന് ഇപ്പോഴും നമുക്കറിയില്ല.”

ഹരിഹരന്റെ വിരലുകൾ മേശപ്പുറത്ത് പതുക്കെ തട്ടി.

“പക്ഷേ എല്ലാവരും അങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല. മനുഷ്യരെ സ്നേഹിച്ചവരും അവരിലുണ്ടായിരുന്നു. അവർ പഠിപ്പിച്ച കൃഷിയിലൂടെ പുഷ്ടിപ്പെട്ട ഗ്രാമങ്ങൾ. അവർ കാണിച്ചുകൊടുത്ത ജലപാതകളെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഉയർന്ന നഗരങ്ങൾ.

അവർ പഠിപ്പിച്ച ഗണിതവും നക്ഷത്രവിദ്യയും ഉപയോഗിച്ച ജനതകൾ. അവർ സംരക്ഷിച്ച കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സന്തതികൾ. ഇതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ പോകാൻ ചിലർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.”

“അവർക്ക് ഇവിടെ തുടർന്നാൽ മരിക്കുമെന്ന് അറിയാമായിരുന്നില്ലേ?”

“നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.”

“എന്നിട്ടും നിന്നോ?”

“അതെ.”

ഹരിഹരന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആദരവിന്റെ ഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു.

“അവർ മനുഷ്യരായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ പല മനുഷ്യരെക്കാളും കൂടുതൽ മനുഷ്യത്വം അവരിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം ജീവൻ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനെക്കാൾ തങ്ങൾ വളർത്തിയ സംസ്കാരങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് പ്രധാനമാണെന്ന് അവർ തീരുമാനിച്ചു.

രോഗങ്ങൾ പടർത്തിയ സ്വന്തം വർഗക്കാരുടെ പാപത്തിന് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യേണ്ടത് തങ്ങളുടെ കടമയാണെന്നും കരുതി. നമ്മുടെ ദേവി കാളിക. “

“അങ്ങനെ ഇവിടെ നിന്ന ഒരാളാണോ കാളിക?”

ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകളിൽ സംതൃപ്തി തെളിഞ്ഞു.

“അതെ. കാര്യങ്ങൾ