Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

ബന്ധിപ്പിക്കാൻ നിനക്കു കഴിയുന്നുണ്ട്.”

“പാതാളമുറിയിലെ പ്രതിമ അവളുടേതാണോ?”

“അതെ.”

“അത് ഭദ്രകാളിയുടെ ശരിയായ രൂപമല്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു.”

“കാരണം നീ കണ്ടത് മനുഷ്യൻ പിന്നീട് സങ്കൽപ്പിച്ച ദേവീരൂപത്തിന്റെ പ്രതിമയല്ല. അവളെ നേരിട്ടുകണ്ട ഒരു ശില്പി നിർമ്മിച്ചതിന്റെ പകർപ്പാണ്.”

ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ആ പ്രതിമ തെളിഞ്ഞു. മനുഷ്യസ്ത്രീയുടെ രൂപം ഓർമിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അതിൽ എന്തോ അസ്വാഭാവികത ഉണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ ക്രോധം. മുഖത്തിൽ മനുഷ്യനല്ലാത്തൊരു ഗാംഭീര്യം.

നിരവധി കൈകൾ ഉള്ളതായി തോന്നിപ്പിക്കുന്ന പിന്നിലെ ലോഹവളവുകൾ. ആയുധങ്ങൾ. നീണ്ട പല്ലുകൾ. അവളുടെ മുന്നിൽ കിടന്നിരുന്ന സ്വർണത്തട്ട്.

“അവളുടെ യഥാർത്ഥ പേര് കാളിക എന്നായിരുന്നോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.

“നമുക്കറിയില്ല. മനുഷ്യന്റെ നാവിന് ഉച്ചരിക്കാനാവാത്ത പേരായിരിക്കാം. ദക്ഷിണദേശത്തെ ജനങ്ങൾ അവളെ പല പേരുകളിൽ വിളിച്ചു. കാളി, കാളിക, അമ്മ, കൊറ്റവൈ, രാത്രിയുടെ കാവൽക്കാരി, രക്തരക്ഷക.

കാലം കടന്നപ്പോൾ പേരുകളും കഥകളും പരസ്പരം ചേർന്നു. മനുഷ്യർ അവളെ ദേവിയായി ആരാധിച്ചു.”

“അവൾ ഇന്ത്യയുടെ തെക്കേയറ്റത്താണോ ജീവിച്ചിരുന്നത്?”

“അതെ. കടലുകൾ സംഗമിക്കുന്ന ഭൂമിയിൽ. ഇപ്പോൾ നാം തെക്കൻ കേരളവും തെക്കൻ തമിഴ്നാടും എന്ന് വിളിക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങൾ അന്ന് ഇന്നത്തെ രൂപത്തിലായിരുന്നില്ല.

കടൽത്തീരം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. നദികളുടെ വഴി മാറിയിരുന്നു. ചില നഗരങ്ങൾ ഇപ്പോൾ കടലിനടിയിലാണ്. ചില വനങ്ങൾ കൃഷിഭൂമിയായി. അവിടെയാണ് കാളിക മനുഷ്യരോടൊപ്പം ജീവിച്ചത്.”

ഹരിഹരൻ അല്പനേരം മൗനം പാലിച്ചു.

“രോഗബാധിതർ മനുഷ്യഗ്രാമങ്ങളെ ആക്രമിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല. മനുഷ്യരിൽനിന്ന് ആറുപേരെ അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു.”

“ആറു വേട്ടക്കാർ.”

“അതെ. അവളുടെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തരായ ആറു യോദ്ധാക്കൾ. മൂന്ന് പുരുഷന്മാരും മൂന്ന് സ്ത്രീകളും എന്ന് ചില രേഖകൾ പറയുന്നു. മറ്റുചില രേഖകളിൽ