Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

കാളികയ്ക്ക് അത് ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടം മാത്രമായിരുന്നു.”

“അവൾക്ക് എത്ര വയസ്സുണ്ടായിരുന്നു?”

“ആർക്കും അറിയില്ല. ആയിരങ്ങളോ പതിനായിരങ്ങളോ വർഷങ്ങൾ. എന്നാൽ സൂര്യനിൽനിന്ന് ഊർജം സ്വീകരിക്കാനാവാതെ വന്നതോടെ ദീർഘായുസ്സിന് അർഥമില്ലാതായി. അവളുടെ ശരീരം ക്ഷയിച്ചു. ഓരോ പോരാട്ടത്തിനുശേഷവും പഴയ ശക്തിയിലേക്ക് മടങ്ങാൻ കൂടുതൽ സമയം വേണ്ടിവന്നു.”

“അവൾക്കും രക്തം കുടിച്ചാൽ ജീവിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”

“അവൾ രോഗബാധിതയല്ലായിരുന്നു. മറ്റൊരു ജീവിയുടെ രക്തം അവളുടെ സ്വാഭാവിക ഊർജത്തിന് പകരമാകില്ല. സ്വന്തം ശരീരം മാറ്റി ജീവിക്കാൻ ചിലർ ശ്രമിച്ചു. അത്തരം പരീക്ഷണങ്ങളിൽനിന്നാണ് ചില രോഗങ്ങൾ ഉണ്ടായതെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. കാളിക ആ വഴി നിരസിച്ചു.”

ഹരിഹരന്റെ മുഖം കടുത്തു.

“കാലം അവളോട് കരുണ കാണിച്ചില്ല. അവൾ സംരക്ഷിച്ച നഗരങ്ങൾ വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശരീരം മരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ രോഗബാധിതരുടെ എല്ലാ കൂട്ടങ്ങളും നശിച്ചിരുന്നില്ല.

മലകൾക്കിടയിൽ യക്ഷിവംശങ്ങൾ ഒളിച്ചിരുന്നു. വടക്കൻ കാടുകളിൽ ലൂപിൻകൂട്ടങ്ങൾ വളരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചില രാജാക്കന്മാർ ലിച്ചുകളെ യുദ്ധായുധങ്ങളാക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. മനുഷ്യരിൽ ചിലർ തന്നെ ഈ രോഗങ്ങളെ ശക്തിയായി കണ്ട് സ്വീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി.”

“അവൾ മരിച്ചാൽ ആറു വേട്ടക്കാർക്ക് അവരെയെല്ലാം നേരിടാൻ കഴിയില്ല.”

“അതാണ് അവളെയും ഭയപ്പെടുത്തിയത്.”

“അപ്പോൾ അവൾ വളകൾ ഉണ്ടാക്കിയോ?”

“തന്റെ ശക്തിയെ ആറായി വിഭജിച്ചു.”

ഹരിഹരൻ ഇരുകൈകളും മേശപ്പുറത്ത് വച്ചു.

“അത് ലോഹം ഉരുക്കി ആഭരണം നിർമ്മിക്കുന്നതുപോലുള്ള പ്രവൃത്തിയല്ല. അവളുടെ ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും ആത്മാവിലും അടങ്ങിയിരുന്ന ശക്തിയുടെ അടിസ്ഥാനസ്വഭാവങ്ങളെ വേർതിരിച്ചു. ഓരോന്നിനും നിലനിൽക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പാത്രം സൃഷ്ടിച്ചു.

മനുഷ്യന്റെ കൈയിൽ ധരിക്കാൻ കഴിയുന്ന വളയുടെ രൂപം.”

“എന്തുകൊണ്ട് വള?”

“കൈയാണ് മനുഷ്യന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പ്രധാന ഉപകരണം. ആയുധം പിടിക്കുന്നതും രക്ഷിക്കുന്നതും സൃഷ്ടിക്കുന്നതും നശിപ്പിക്കുന്നതും