Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

മാത്രം അറിഞ്ഞാൽ മതി.

ഉച്ചതിരിഞ്ഞ സമയം മുഴുവൻ ആദിത്യൻ ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കഴിഞ്ഞില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണടയുമ്പോൾ വളർന്ന സ്വന്തം രൂപവും അജ്ഞാതമുറിയും ഭാവിയുടെ മങ്ങിയ ദൃശ്യവും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

മറ്റൊരു സമയം മുത്തച്ഛന്റെ മുഖം മനസ്സിൽ വന്നു.

പുതുശ്ശേരിയിലേക്ക് പുറപ്പെടുന്നതിനുമുമ്പ് എന്തിനാണ് അദ്ദേഹം വെളുത്ത വള നൽകിയത്?

അല്ലെങ്കിൽ കറുത്ത വള ആദിത്യനെ സ്വീകരിക്കുമെന്ന് മുൻകൂട്ടി അറിഞ്ഞിരുന്നോ?

അച്യുതൻ ഇതെല്ലാം അറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല?

ചോദ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ സമയം കടന്നുപോയി.

സന്ധ്യയ്ക്ക് വാതിലിൽ മൃദുവായ മുട്ട് കേട്ടു.

“ചേട്ടാ?”

അപർണയുടെ ശബ്ദം.

ആദിത്യൻ എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ തുറന്നു. അപർണയും അമൃതയും മുന്നിൽ നിന്നിരുന്നു. അവരുടെ കൂടെ മീരയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“എന്താ?”

“താഴേക്കു വരുന്നില്ലേ?” അമൃത ചോദിച്ചു.

“എന്തിന്?”

മീര ഉടനെ മുന്നോട്ടുവന്നു.

“ഞങ്ങൾ പടിഞ്ഞാറെ തോട്ടത്തിൽ പോകുകയാണ്. അവിടെ വലിയൊരു ഊഞ്ഞാലുണ്ട്. ആരും എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് ആടാൻ സമ്മതിക്കില്ല.”

“നിന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ടാൽ ഊഞ്ഞാലിൽനിന്ന് തലകീഴായി താഴെ വീഴും,” അപർണ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ വീഴില്ല.”

“കഴിഞ്ഞ തവണ വീണത് ആരാണ്?”

“അത് മായച്ചേച്ചി തള്ളിയതുകൊണ്ടാണ്.”

മീരയുടെ ഗൗരവമുള്ള മറുപടി കേട്ട് ആദിത്യന് അറിയാതെ ചിരി വന്നു.

“വരാം,” അവൻ പറഞ്ഞു.

മുറിയിൽ ഇരുന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാൽ മനസ്സ് കൂടുതൽ കലങ്ങുമെന്നു അവന് മനസ്സിലായി. അവൻ അവരോടൊപ്പം താഴേക്കിറങ്ങി.

വൈകുന്നേരം പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും ശാന്തമായിരുന്നു. അപർണയും അമൃതയും ഇല്ലത്തിലെ പഴയ കഥകൾ പറഞ്ഞു. ഏതു മരത്തിലാണ് കുട്ടിക്കാലത്ത് കയറിയിരുന്നതെന്നും ഏതു കുളപ്പടിയിലാണ് ഒരിക്കൽ പാമ്പിനെ കണ്ടതെന്നും മീര എങ്ങനെ പത്തായപ്പുരയിൽ കുടുങ്ങിയെന്നും പറഞ്ഞ് അവർ ചിരിച്ചു.

മീരയ്ക്ക് ആദിത്യനോട് സംസാരിക്കാൻ യാതൊരു മടിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.