Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

അവൾ നിരന്തരം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു.

നീലകണ്ഠത്ത് മനയിൽ ആനയുണ്ടോ?

ആദിത്യന് കുതിരയോടിക്കാൻ അറിയുമോ?

വാൾ ശരിക്കും ഉപയോഗിക്കുമോ?

മന്ത്രം ചൊല്ലി മഴപെയ്യിക്കാമോ?

പ്രേതത്തെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?

അവസാനചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ ചിരി ഒരു നിമിഷം മങ്ങി. ഹരിഹരന്റെ അലമാരയിലെ വിരൽ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. എങ്കിലും അവൻ സ്വാഭാവികമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.

“ഇല്ല.”

“ചെറുമുത്തച്ഛൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്,” മീര രഹസ്യം പറയുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു.

അപർണ ഉടനെ അവളുടെ വായ് പൊത്തി.

“അദ്ദേഹം നിന്നോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”

“കാർത്യായനി പറഞ്ഞതാ.”

“കാർത്യായനി നിന്നെ പേടിപ്പിച്ചതാണ്.”

അവരുടെ സംസാരം തുടർന്നു.

ഗൗരി, പാർവ്വതി, മായ എന്നിവർ ആ വൈകുന്നേരം അവരോടൊപ്പം ചേർന്നില്ല. മൂവരും നന്ദനയോടൊപ്പം ഇല്ലത്തിന്റെ കിഴക്കുഭാഗത്തെ കുളത്തിനരികിലുണ്ടെന്ന് അപർണ പറഞ്ഞു. ഇടയ്ക്കൊരിക്കൽ ദൂരത്ത് നാലുപേരെയും ആദിത്യൻ കണ്ടു.

അവർ എന്തോ ഗൗരവമായ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ പാർവ്വതി ഒരു നിമിഷം നോക്കിയെങ്കിലും ഉടനെ മുഖം തിരിച്ചു.

നന്ദനയുടെയും മൂത്ത മൂന്ന് പെൺകുട്ടികളുടെയും സ്വഭാവം മാറിയെന്ന് അവന് തോന്നി. പള്ളിമേടയിലെ സംഭവത്തിനുശേഷം അവർ അവനെ ഒഴിവാക്കുകയാണോ? അതോ താൻ വന്നതോടെ വീട്ടിൽ സംഭവിച്ച മാറ്റങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുകയാണോ?

അവൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചില്ല.

രാത്രിഭക്ഷണസമയത്ത് കുടുംബത്തിലെ എല്ലാവരും ഊട്ടുപുരയിൽ ഒത്തുകൂടി. വലിയ മരമേശയ്ക്കു ചുറ്റും ഓരോരുത്തരും പതിവുസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരുന്നു. ആദിത്യനെ സാവിത്രി സ്വന്തം അരികിലിരുത്തി.

കുറച്ചുനേരം സാധാരണ സംഭാഷണങ്ങളായിരുന്നു. വയലിലെ പുതിയ വിളവിനെക്കുറിച്ചും തൊഴിലാളികളുടെ കൂലിയെക്കുറിച്ചും അടുത്ത ആഴ്ച ക്ഷേത്രത്തിൽ നടത്തേണ്ട പൂജയെക്കുറിച്ചും സാവിത്രി കേശവനോട് ചോദിച്ചു.

ഭക്ഷണത്തിന്റെ പകുതിയോടെ അവൾ പെട്ടെന്ന് ആദിത്യന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.

“ഉണ്ണീ.”

“എന്താ, മുത്തശ്ശി?”

“ഇനി