Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

“മഹാദേവൻ ആദ്യം സംരക്ഷണത്തിനുള്ള മന്ത്രങ്ങളാണ് പഠിച്ചത്. പിന്നെ ശക്തി ലഭിച്ചപ്പോൾ അത്യാഗ്രഹവും കൂടി. അറിവ് കൂടിയപ്പോൾ വിവേകം കൂടിയില്ല.”

“ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

“എല്ലാവരും ആദ്യം അങ്ങനെതന്നെയാണ് പറയുന്നത്.”

സാവിത്രിയുടെ മറുപടി കടുപ്പമുള്ളതായിരുന്നെങ്കിലും ശബ്ദത്തിൽ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു.

“അതുകൊണ്ട് ഒരു കാര്യം ഓർക്കണം. ഇരുണ്ട പ്രയോഗങ്ങൾ പഠിക്കേണ്ടിവന്നാലും ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യരുത്. ഹരിഹരന്റെ മേൽനോട്ടത്തിൽ മാത്രം. പരീക്ഷിക്കാനായി മന്ത്രം ഉപയോഗിക്കരുത്. ആരുടെയെങ്കിലും മനസ്സിലോ ശരീരത്തിലോ അവരുടെ അറിവില്ലാതെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്.”

ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകളുമായി കണ്ടുമുട്ടി.

“മൂന്നുമാസം കൊണ്ട് വലിയ ദുർമന്ത്രവാദിയാകാനും പറ്റില്ല,” സാവിത്രി അല്പം പരിഹാസത്തോടെ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. “അതുകൊണ്ട് ഇത്തവണ അധികം പേടിക്കേണ്ടതില്ല.”

ഊട്ടുപുരയിലെ ഗൗരവം അല്പം കുറഞ്ഞു. ലളിത ചെറുതായി ചിരിച്ചു. മീരക്ക് കാര്യം പൂർണമായി മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും അവളും ചിരിച്ചു.

ഭക്ഷണം വീണ്ടും തുടർന്നു.

എന്നാൽ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ സാവിത്രിയുടെ വാക്കുകൾ പതിഞ്ഞുകിടന്നു.

ആരുടെയെങ്കിലും മനസ്സിൽ അവരുടെ അറിവില്ലാതെ കടക്കരുത്.

കറുത്ത വളയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രലോഭനം അതുതന്നെയായിരിക്കാം. ഇനി അച്ഛന് അങ്ങനെ ഒരു കഴിവുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് മുത്തശ്ശിക്കു അറിയാമോ?

അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണിക്ക് മുമ്പുതന്നെ ആദിത്യൻ ഉണർന്നു. പുറത്തു ഇപ്പോഴും ഇരുട്ടായിരുന്നു. ജനാലയ്ക്കപ്പുറം മരങ്ങളുടെ കറുത്ത രൂപങ്ങൾ മാത്രം. ദൂരെയൊരു കോഴി കൂവി.

ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞതുപോലെ അവൻ കുളിച്ചു ശുദ്ധവസ്ത്രം ധരിച്ചു. അഞ്ചുമണിക്ക് പള്ളിമേടയുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ഹരിഹരൻ അവിടെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആദ്യദിവസം മന്ത്രമോ വളയോ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പ്രഭാതശുദ്ധി.

പ്രാണായാമം.

സൂര്യോദയത്തിനു മുൻപുള്ള ജപം.

അതിനുശേഷം ആദിത്യൻ പഠിച്ച വേദഭാഗങ്ങൾ ചൊല്ലിച്ചു. ഋഗ്വേദത്തിൽനിന്ന് തുടങ്ങി സാമഗാനത്തിലേക്ക് കടന്നു.