Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

യജുർവേദത്തിലെ കർമഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു. ചെറിയ തെറ്റുകൾ പോലും ഹരിഹരൻ അവഗണിച്ചില്ല.

സൂര്യൻ ഉദിച്ചശേഷമാണ് അദ്ദേഹം അഥർവമന്ത്രങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനസ്വഭാവത്തിലേക്ക് കടന്നത്.

“വാക്ക് വെറും ശബ്ദമല്ല,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു. “ഉദ്ദേശ്യമില്ലാത്ത മന്ത്രം അർഥമില്ലാത്ത ശബ്ദമാണ്. എന്നാൽ നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ഉദ്ദേശ്യം മന്ത്രത്തെ വിഷമാക്കും.”

മൂന്നുമണിക്കൂറോളം പഠനം നീണ്ടു. അതിനു ശേഷമാണ് വളയുടെ പരിശീലനം ആരംഭിച്ചത്.

അവർ പള്ളിമേടയുടെ പിന്നിലെ ചെറുമുറിയിലായിരുന്നു. നിലത്ത് ഒരു വിളക്ക്. ചുമരുകളിൽ യാതൊരു പ്രതിമയും ഇല്ല. മുറിയുടെ നടുവിൽ ചുവന്ന മണ്ണുകൊണ്ട് ഒരു വൃത്തം വരച്ചിരുന്നു.

“കറുത്ത വള നിന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയാണെന്ന് കണ്ടെത്തണം,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു.

“കയ്യിൽ അല്ലേ?”

“കൈ അതിന്റെ പ്രത്യക്ഷസ്ഥാനമാണ്. ശക്തി അവിടെ മാത്രം കിടക്കുന്നില്ല. കണ്ണടയ്ക്കൂ.”

ആദിത്യൻ അനുസരിച്ചു.

“നിന്റെ ചിന്തകളെ നിർത്താൻ ശ്രമിക്കരുത്. അതിനുപകരം അവ എവിടെനിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് നോക്കൂ.”

ആദ്യശ്രമം പരാജയപ്പെട്ടു. കണ്ണടച്ചതോടെ ചിന്തകൾ കൂടുതൽ ശക്തമായി. മുത്തച്ഛൻ, അച്ഛൻ, അഞ്ജന, പാതാളമുറി, ചലിച്ച വിരൽ, രണ്ടു വളകൾ എന്നിവയെല്ലാം ഒന്നിനുമുകളിൽ ഒന്നായി വന്നു.

“ശ്വാസം ശ്രദ്ധിക്കൂ,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു.

അടുത്ത ശ്രമത്തിൽ ചെറുതായി ശാന്തത ലഭിച്ചു. സ്വന്തം ശരീരത്തിൽനിന്ന് വേറിട്ടുനിന്ന് മനസ്സിനെ നോക്കുന്നതുപോലെ ഒരു അനുഭവം. ചിന്തകളുടെ അടിയിൽ മറ്റൊരു ചലനം ഉണ്ടായിരുന്നു.

ശബ്ദമല്ല. വെളിച്ചവുമല്ല. ഇരുണ്ട വെള്ളത്തിൽ പതുക്കെ പടരുന്ന വൃത്തങ്ങളെപ്പോലെ.

“അതിനെ കൈയിലേക്ക് നയിക്കൂ.”

ആദിത്യൻ ശ്രമിച്ചു.

വലതുകൈയിൽ ചെറിയൊരു ചൂട് തോന്നി. തുടർന്ന് സൂചികുത്തുന്നതുപോലുള്ള വേദന. കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ ചർമ്മത്തിനടിയിൽ കറുത്ത വരകൾ ഒരു നിമിഷം തെളിഞ്ഞു. പക്ഷേ ഉടൻ അപ്രത്യക്ഷമായി.

“വീണ്ടും,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു.

ഉച്ചവരെ ശ്രമിച്ചിട്ടും വള പൂർണമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടില്ല.