Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

വസ്ത്രത്തിനുമുകളിൽ ഇരുണ്ട മേൽമുണ്ട്. മുടി പിന്നിലേക്ക് ഉറപ്പിച്ചു കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. കൈയിൽ ചെറിയൊരു യാത്രാസഞ്ചി.

വാഹനത്തിൽനിന്നിറങ്ങിയ സാവിത്രി അവളെ കണ്ട നിമിഷം നിശ്ചലമായി.

“മോളെ നീ വന്നോ ?”

ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി.

ചെറിയച്ഛൻ ഹരിദേവന്റെ മൃതദേഹത്തിനരികിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന സ്ത്രീയെ അവൻ ഓർത്തു. അന്നത്തെ മുഖം ദുഃഖത്തിൽ തകർന്നിരുന്നു. കണ്ണുകൾ വീർത്തിരുന്നു. ശരീരം തന്നെ ഭാരമായതുപോലെ അവൾ ഇരുന്നിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന സ്ത്രീ മറ്റൊരാളാണെന്ന് തോന്നി.

ദുഃഖം പൂർണമായി ഇല്ലാതായിരുന്നില്ല. കണ്ണുകളുടെ ആഴത്തിൽ അതിന്റെ നിഴലുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിനെ മറികടന്ന് മറ്റൊരു ശക്തി ഉയർന്നിരുന്നു.

നിശ്ചയദാർഢ്യം.

പരിശീലനം നേടിയ ഒരാളുടെ ജാഗ്രത.

ചുറ്റുമുള്ള ഓരോ ചലനവും കാണുന്ന കണ്ണുകൾ.

അവൾ വളരെ സുന്ദരിയായിരുന്നു. പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിൽ അഞ്ജനയോടൊപ്പം നിർത്താവുന്ന സൗന്ദര്യം. എന്നാൽ അഞ്ജനയുടെ മൃദുത്വത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി സുമലതയുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ മൂർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. ഉറയിൽനിന്ന് പുറത്തെടുക്കാത്ത വാൾപോലെ.

ആദിത്യൻ ആ ചിന്ത അവിടെ അവസാനിപ്പിച്ചു. സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാനുള്ള മനസ്സാവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല അവൻ. മുത്തച്ഛന്റെ ചിതയുടെ പുക ഇപ്പോഴും സ്വന്തം വസ്ത്രങ്ങളിൽ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നി.

സുമലത സാവിത്രിയെ നമസ്കരിച്ചു. തുടർന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആദിത്യനിൽ പതിഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം അവൾ അവനെ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ പരിശോധിച്ചു.

കൈകൾ.

മുഖം.

കണ്ണുകൾ.

വീണ്ടും കൈകൾ.

അവൾ എന്തോ അന്വേഷിക്കുകയാണെന്ന് ആദിത്യന് തോന്നി.

“ഉണ്ണീ,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ തലയാട്ടി.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സഹതാപം തെളിഞ്ഞു.

“അച്യുതൻ തിരുമേനിയുടെ കാര്യം അറിഞ്ഞു. ദുഃഖിക്കാതിരിക്കാൻ പറയുന്നില്ല. അതിന് അർഥമില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആദിത്യൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി. ഒരമ്മയുടെ ആർദ്രത അവനത്തിൽ കണ്ടു. തനിക്കു