Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

നേരിട്ടൊരു ബന്ധവും പുലർത്തിയില്ല. കരുണനും രാധയും വഴിയുള്ള സന്ദേശങ്ങൾക്കുപോലും സ്ഥിരമായ രീതി ഉപയോഗിച്ചില്ല. ഒരിക്കൽ ക്ഷേത്രത്തിലെ പൂക്കച്ചവടക്കാരന്റെ കൈവശം ചെറിയൊരു താളിയോല. മറ്റൊരിക്കൽ പട്ടണത്തിലെ പുസ്തകക്കടയിൽ മുൻകൂട്ടി അടയാളപ്പെടുത്തിയ പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ കുറിപ്പ്. ചിലപ്പോൾ ഒരു വ്യാപാരിയുടെ കണക്കുപുസ്തകത്തിലെ തെറ്റായ സംഖ്യകളായി സന്ദേശം.

അഞ്ജനയ്ക്കും സുമലതയ്ക്കും അവൻ സുരക്ഷിതനാണെന്നറിയിച്ചു.

തിരികെ ലഭിച്ച സന്ദേശങ്ങൾ ചുരുങ്ങിയവയായിരുന്നു.

അഞ്ജന:

“മോനേ, ഭക്ഷണം മുടക്കരുത്. ഉറക്കം ശ്രദ്ധിക്കണം. ഉമ്മ.”

സുമലത:

“കാണുന്നതെല്ലാം വിശ്വസിക്കരുത്. കേൾക്കുന്നതെല്ലാം തള്ളുകയും അരുത്.”

ആ കുറിപ്പുകൾ വായിച്ചശേഷം തെളിവുകളൊന്നും ശേഷിപ്പിച്ചില്ല. ചിലത് കത്തിച്ചു. ചിലത് വെള്ളത്തിൽ ലയിപ്പിച്ചു.

മൂന്നുമാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാധവൻ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിലെ അപരിചിതനായിരുന്നില്ല.

വിക്രമൻ അവനെ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങി.

കാര്യസ്ഥൻ ദീർഘയാത്രകൾ ഏൽപ്പിച്ചു.

അടുക്കളയിലെ സ്ത്രീകൾ അവന്റെ മുന്നിൽ സംസാരം നിർത്താതായി.

അപർണയുമായുള്ള ബന്ധവും മാറി.

ആദ്യദിവസങ്ങളിൽ യാത്ര മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദത.

പിന്നെ ചെറിയ ചോദ്യങ്ങൾ.

“മാധവാ, സമയം എത്രയായി?”

“ഇന്ന് മഴപെയ്യുമോ?”

“ഈ വഴി എന്തിനാണ് എടുത്തത്?”

പിന്നീട് ചോദ്യങ്ങൾ നീണ്ടു.

അവന്റെ പഴയ കുടുംബം.

വാഹനങ്ങളിലെ പരിചയം.

വായിച്ച പുസ്തകങ്ങൾ.

ഒരുദിവസം റോഡരികിലെ വൈദ്യുതിത്തൂണുകൾ നോക്കിക്കൊണ്ട് അപർണ ചോദിച്ചു:

“വൈദ്യുതി എങ്ങനെയാണ് വയറിനുള്ളിലൂടെ പോകുന്നതെന്ന് അറിയാമോ?”

“വൈദ്യുതി വയറിനുള്ളിലൂടെ വെള്ളംപോലെ ഒഴുകുന്നു എന്നു പറഞ്ഞാൽ പൂർണമായി ശരിയാകില്ല,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

അവൾ കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കി.

“പിന്നെ?”

സംഭാഷണം ഇലക്ട്രോണുകളിലേക്കും വൈദ്യുതമണ്ഡലത്തിലേക്കും നീങ്ങി. മാധവൻ എന്ന ദരിദ്രനായ യുവാവിന് അത്ര അറിയാൻ പാടില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ ആദിത്യൻ വാക്കുകൾ കുറച്ചു.

പക്ഷേ വൈകിയിരുന്നു.

അപർണയുടെ കൗതുകം ഉണർന്നിരുന്നു.

“നീ എത്രവരെ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്?”

“പുസ്തകങ്ങൾ കിട്ടിയത്ര.”

“കോളേജിൽ