Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

“ഗ്രാമം വിട്ടുപോയതാകാമല്ലോ .”

“ആകാം.”

ലക്ഷ്മിയുടെ ശബ്ദം അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കി.

“മരിച്ചോ?”

“ആർക്കറിയാം? ശരീരം കിട്ടിയിട്ടില്ല.”

ആദിത്യൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.

ഗ്രാമം ഇപ്പോഴും പഴയ കാലത്ത് കുടുങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി. നിയമം ഉണ്ടെങ്കിലും അതിലേക്കുള്ള വഴി ഇല്ലത്തിന്റെ പടിപ്പുരയിൽ അവസാനിക്കുന്നു. ഭൂമിയും പണവും ബന്ധങ്ങളും കൈവശമുള്ള കുടുംബം ചെറിയൊരു രാജവംശംപോലെ.

ആളുകൾ വിക്രമനെ കാരണവർ എന്നു വിളിക്കുന്നതിലുപരി രാജാവിനെപ്പോലെയാണ് കാണുന്നത്.

ഭൈരവൻ രാജകുമാരനെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നു.

ആ സന്ധ്യയിൽ ചാത്തു മറ്റൊരു കഥ പറഞ്ഞു.

“പഴയ ഡ്രൈവർ നഗരത്തിലേക്കു പോയതല്ല.”

ആദിത്യൻ ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു.

“പിന്നെ?”

“ഭൈരവൻ കൊന്നതാണ്.”

“എന്തിന്?”

“കാറിൽനിന്ന് പണം മോഷ്ടിച്ചെന്നു പറഞ്ഞ്.”

“ആരെങ്കിലും കണ്ടോ?”

“കാണേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ? രാത്രിയിൽ വലിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടത്രേ. പിറ്റേന്ന് ഡ്രൈവറില്ല. രണ്ടുദിവസത്തിനുശേഷം നഗരത്തിൽ ജോലി കിട്ടിയെന്ന് പറഞ്ഞു.”

സത്യം ആദിത്യന് അറിയാം.

പഴയ ഡ്രൈവർ ജീവനോടെയുണ്ട്. കൂടുതൽ ശമ്പളമുള്ള മറ്റൊരു ജോലി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

അതോടെ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി.

ഇവിടുത്തെ ഓരോ കഥയും സത്യമാകണമെന്നില്ല.

ഭൈരവൻ ക്രൂരനാണെന്നത് അവൻ സ്വന്തം കണ്ണാൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് അയാളെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ ആരോപണങ്ങളും സത്യമായിരിക്കില്ല. ഭയമുള്ളിടത്ത് കഥകൾ വേഗത്തിൽ വളരും. ഒരു മനുഷ്യൻ കാണാതായാൽ കൊലപാതകം. ഒരു സ്ത്രീ കരഞ്ഞാൽ അതിക്രമം. ആരെങ്കിലും ജോലി വിട്ടാൽ രാത്രിയിലെ ശിക്ഷ.

ചില കഥകൾക്കുള്ളിൽ സത്യമുണ്ടാകും.

ചിലതിൽ വെറും ഭയം.

ചിലത് മനഃപൂർവം പടർത്തിയതാകാം.

വേട്ടക്കാരനും കൊലയാളിയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം യഥാർഥ ഭീഷണി തിരിച്ചറിയുന്നതിലാണ്.

ഹരിഹരൻ പഠിപ്പിച്ച ആ വാക്ക് ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ഉയർന്നു.

ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകളായി.

ആഴ്ചകൾ മാസങ്ങളായി.

ആദിത്യൻ പുതുശ്ശേരിയുമായി